środa, 22 sierpnia 2012

Ryba XXI wieku




To już 2 dzień bez powietrza. Zabawne, że kiedy go brakuje, pocieszenia szukamy w cieczy, w wodzie, jakby przyznając, że ewolucja się pomyliła, że wyjście na ląd było jakąś katastrofalną wpadką, decyzją podjętą wskutek zupełnie przypadkowego wyboru, nie podpartego żadnymi przemyśleniami. Ale z drugiej, strony trudno od ryb, wymagać głębszej refleksji. 
Wymagajmy zatem od siebie - owszem sporo, ale bez przesady. W tym być może tkwi wielkość ryb, które to nawet wegetarianie dopuszczają do swojego menu, tak bardzo nienawidzą i podświadomie zdają sobie sprawę z ich wyższości intelektualnej, skazując je na zaniżone, realne oczekiwania. One wiedzą, w przeciwieństwie do Grzesia Markowskiego, kiedy ze sceny zejść. Ba, wiedzą nawet kiedy w ogóle się na nią nie wtaczać, być radośnie nikim, jednym z, zwyczajną obślizgłą papką, która albo czeka na odłów, albo na zatrucie ściekiem. Ale przynajmniej one, te setki tysięcy lat temu, pokumały, że ten ląd to jednak nic ważnego, że to same ograniczenia (w wodzie 3 wymiary dostępne na zawołanie) i, co najważniejsze, potężny skwar.
Upał, bezlitośnie podnosząca to czerwone, niebeskie czy srebrne w termometrze za oknem instytucja, która powstała po to, by scalić ludzie z ziemią, by skarcić ich za kalanie jej. Roztopić ludzi, takie przyświeca jej hasło. 
Ostatnio jadąc tramwajem już 24 rok, zauważyłem, że w panującej gorączce, moje ciało zaczęłaostapiać się w jedną całość z tramwajem, że nogi przestały być mi potrzebne, bo i tak poruszam się już tylko po szynach, za pomocą metalowych, dumnie stworzonych przez człowieka, kół. Że wrastam w seledynowy skaj, jakim obite są siedzenia. Moje plecy, tyłek zaczęły łączyć się z oparciem i siedzeniem, bezlitośnie wnikać w moje mięśnie, osłabiając je i sprowadając do swjego martwego poziomu. Sytuacja ma zasadniczo 3 plusy – koniec z kupowaniem biletów i walką o miejsca siedzące oraz fakt, że w zajezdni, w tych ogromnych metalowych, bezdusznych halach, jest właśnie – bezdusznie. Magicznie pojawia się cyrkulacja powietrza dzięki nieustannemu ruchowi ludzi i wehikułów. Wiecznie panujący tam chłód daje ukojenie, jakiego nawet codzienna szaleńcza jazda po torach, z ciągle otwartymi oczami reflektorów i oszklonym czołem, którymi tnę powietrze, nie jest w stanie dać. Nie interesuje mnie humanizm. Jestem rybą na miarę miast, maszyn, mas, masarni, NASA, dostępności egzotycznych owcoów w Europie Środkowej, internetu, Star Treka, Willa Smitha, Leona J. Wiśniewskiego. Jestem rybą XXI  wieku.
Tak jak rybą jest moja matka i matka Faulknera (sehr delikaet, jak panga, którą zawsze zamawia podstarzała kochanica podstarzałych obcokrajowców darując im kilka powiewów lata, a sobie darując konieczność chodzenia do pracy).    

piątek, 17 sierpnia 2012

Pelikan


Poczułem się jakbym wreszcie nauczył się pływać.
Poczułem przypływ. Na razie niewielki. Drobne fale, z dzióbkami zanurzonych małych mew, które przepływając obok moich nóg, wyniesione na falkach, szczypią mnie w łydki, wyrywając po kolei kilka włosków naraz. Ja w tej wodzie zanurzam się coraz bardziej, nie zważając na to, co w niej się znajduje. Chociaż, naiwnie, spodziewałem się, że dalej będzie tego mniej. Niestety, im głębiej w dnie, tym więcej w nim żyjątek i przedmiotów, pragnących rozerwać mnie na strzępy. Tu nawet nie chodzi o nienawiść.
Zupełnie nieheroicznie pocieszenia szukam w delfinach, które zatańczyły obok mnie, za co im podziękowałem, i nabrałem przekonania, że skoro w odmętach, tyle tkwi piękna i gracji, to na samym jego końcu, czeka mnie nagroda nieporównywalna z niczym Nic bardziej mylnego, nic bardziej mdłego.

Na powierzchni wody ostał mi się nos, nogi mam wyskubane, gładkie jak kolarze i pływacy. Gdybym umiał pływać, byłbym kolarzem wodnym, na rowerze wodnym ścigał się z łodzią podwodną i z alkoholikami do dna, kto szybciej, kto ładniej. I nie byłbym bez szans - moje coraz bardziej gładkie ciało nie stawiało wodzie oporu. Uderzała ona o śliską ścianę mięśni i skóry i oplatała jak pająk ofiarę kokonem - bez najmniejszego problemu.

Nos, służący mi za ster, został natychmiast zasiedlony przez pelikana, którego wole utworzyło swoisty żagiel, pozwalający poruszać się bezwładnie wymachując członkami, w tzw. toni. Dzięki temu, mimo że nie wiedziałem dokąd, żeglowałem. Postanowiłem przez kilka chwil podążać za foką, której wąsy mogły dostarczyć mi rozrywki. Niestety, ta żwawa, zrodzona w wodzie, dla wody istota, nie pozwoliła się doścignąć, zostawiając mnie jeszcze bardziej zagubionego, coraz dalej w tzw. toni. Co kilka chwil we włosy na piersiach, sama z siebie, łowiła się rybka, którą dokarmiałem pelikana, nie dając mu powodu by odchodził. To bardzo znamienne, że żagiel stał się moim przyjacielem i ostatnim kompanem. Żagiel, który też nie wie dokąd płynąć. Musiałem zdać się na mój nos. Jego wychylenia pozwalały mi dryfować, wygodnie umieszczone dziurki, tworzyły maleńką poduszkę powietrzną, dzięki czemu, zachowywałem jaźń, oddychając tą kapką tlenu, którą wydmuchiwałem, niczym wydra, z jednej dziurki do drugiej.

O ile obecność tlenu nie martwiła mnie w cale, o tyle moje marszczące się ciało, z każdą chwilą wprawiało mnie w okropne zdumienie. Z wolna skręcająca się skóra, tworzyła labirynt, który porastały wodorosty, którego bez światłego przewodnictwa, nie sposób sforsować. Wrażenie, że noszę za ciasny garnitur przybierało na sile. W dodatku niewyprasowany, zrobiony ze skóry kilku malutkich starców i staruszek. Minie pewnie kilka chwil, na pewno nie zdążę dopłynąć, a zacznie być tak mało tej skóry, że zacznę się zpadać. Implozja spowoduje, że zostanie po mnie tylko pelikan.

Nawet nie albatros, nie dumny orzeł, ale z wielkim wolem na mym nosie ptak. Pelikan.

czwartek, 16 sierpnia 2012

Odkąd sięgam pamięcią


Autobus dziś jak zwykle pojawił się za późno, tramwaj za wcześnie, drugi tramwaj też za wcześnie, więc suma zegarków szczęśliwie wyniosła +2.

Ale przecież, nie po to reaktywuję się  tej przestrzeni, by opowiadać Wam o zegarkach. A przecież mógłbym.

W pobliżu ulicy, na której mieszkam, mieszka kobieta, która za punkt honoru obrała sobie jedną, banalnie prostą wydawałoby się rzecz. Rzeczona całym dniami chadza wzdłuż 3 ulic, pytając ludzi o papierosa.
- Przepraszam, papieroska pan ma?
- Papierosa, jednego?
- Kiepa daj!
- Cygarety nachalnie domagam!
- Cierpliwie czekam, aż zacznie pan palić i mi pan dasz.
Cierpliwość. To klucz jak się okazuje zarówno do wielkich czynów, jak i do popadnięcia w bliżej nieokreślone (bo one muszą takie być) odmęty szaleństwa (bliżej określone szaleństwo, szaleństwo zdefiniowane, poprzez definicję staje się okiełznane, zamknięte w ramach znaczenia, które, jak wiadomo ścisnąć potrafi należycie). Chodząc piętami poza obrębem coraz cieńszych chodaków, w tej samej parze dresowych spodni i - w zależności od pogody - w kurtce/koszulce/bluzie, jak tramwaj, kursuje między punktami A i B, które wyznaczyła na sobie tylko znanej mapie i prowadzi tę krucjatę.
- Papieroskę, jedną choć!
- Kudłaj walaszko tytnioraę.
- Pielgrzym pan tu zapalnicę i gilzunię!
- Tytaka!
Prawdopodobnie raz na jakiś czas udaje się jej zaspokoić głód, pochłania drżącymi wargami, niepewnymi płucami, dym, który wypełnia i dodaje lekkości (bo musicie wiedzieć, że tęga jest). Czerwona twarz, zasłonięta opadającymi lokami w kolorze, na chwilę wykrzywia się w pospiesznym grymasie ssania. Gdyby przyłożyć do niej inną skalę, byłaby jak huragan, który zasysa ten grunt, który akurat jest pod nim i dookoła.
Dzięki Bogu, choć to kobieta, więc nie byłoby z nazwaniem problemów, skala ciągle stoi po stronie nas, ludzi żyjących w strefie klimatycznej, gdzie tego typu atrakcje to jeno anomalia.
Ale... zawsze bywa coś nie tak.

Pozdrawiam,
mam nadzieję częściej.

czwartek, 26 kwietnia 2012

Rabini bar


Moi Drodzy,

w podzięce za Wasze 3015 odwiedzin umieszczam tekst, który okazuje się być całkiem dobrym tekstem o winie. Sami rozgryźcie o jaki desygnat w tym zdaniu śmiga. Tym razem bez fotografii. 

Napiłby się wina. Smętnie pomyślał właśnie o tym, po czym zaczął przeżuwać flaki. Ponoć świetne podają w Porto, tak jak wino. Ciekawe czy robią je z ryb, to przecież blisko morza. Ryba chyba nie ma flaków. Jego matka była rybą. Joanna Fokner-Nowak. Z rybą w ogóle niewiele można zrobić. Można ją wyzuć ze szkieletu, pozbawić oparcia, na końcu zjeść. Nie przytulisz takiej ryby, nie ma rąk, jest śliska i łysa. Kto chce tulić śliskich i łysych?
Przełknął, ciągle o suchym pysku, w dworcowej restauracji. To ponoć możliwe. Plastikowa miska, wyobrażony smak, ludzkie flaki na talerzu i podłodze. Raczej to wszystko niedobre, ale na drodze do upragnionego Zgierza, raczej to i tak wiele. Zwłaszcza, że może jeść w spokoju bo pociąg przyjedzie dopiero za rok.
Zerknął w kartę win, bo wciąż był spragniony. Piwo, wódka, kawa w szklance. Ucieszył się, lubi wina polskie, czeskie i włoskie. Zamówił dwie lampki wódki, skończył flaki, wyciągnął wszystkie włosy z ust i chce domawiać. Zaczyna się. Obsesyjnie szukał czegoś na co ma ochotę. Co będzie pasowało do zawartości kieliszków. Nie lubił o tym mówić głośno, ale będąc - tak jak on - dystyngowanym, na takie rzeczy trzeba zwracać uwagę. Koherencja. Nie po to znał takie słowa, żeby takie detale mieć w dupie. Więc biega oczami po karcie. Optyczny sprint nie przynosi jednak rezultatu. Comber z chuja, zupa ze szmaty, dewoluj, świnia w sosie. Bulwy, pryszcze, wypryski. Oferta dzisiejsza robi co może.
Wypija na raz pierwszy kieliszek i próbuje jeszcze raz - ale! Tak nie można mówić, to przecież powtórzenie, raz raz, to wszak błąd. Błędów trzeba się wystrzegać a zasad - przestrzegać. A zasad - przestrzegać.
Przegląda więc menu i Wypija drugi kieliszek, żeby ułatwić sobie sprawę. Najpierw zamówi strawę, to na co ma ochotę, a później dobierze do tego wino. Sęk w tym, że ma właśnie ochotę na wino. Cholera, błąd.
Zamawia więc całą butelkę wódki, dotego kufel piwa, którym będzie to wino zapijał. Inni pewnie jeszcze zapalili by papierosa, ale nie on. Dzięki bogu, bo zepsułoby to cały smak, zniszczyłoby język i pozostawiłoby go nagim w skomplikowanej rzeczywistości smakoszy. Wypił pierwszy kieliszek, popił piwem i przestał myśleć o jedzeniu, bo ono zaczęło przypominać o sobie. Zawsze wspierał inicjatywy oddolne, ale kiedy rzecz tyczyła się jego żołądka, wolał, jak wytrawny dyplomata, utrzymywać status quo i nie angażować się w to zbytnio. Żeby zająć czymś umysł, zaczął myśleć o kimś ze śmiesznym nazwiskiem. Gugała! Jarosław Gugała! Cóż za niezwykła kariera osobowość. Pamiętał jak pracował, w jedynce, dwójce, polsacie... Myślenie szło tak dobrze, że sięgnął po następny kieliszek. To powtórzenie okazało się błędem.
Dworcowa restauracja eksplodowała kolorami. Szare, ascetyczne wnętrze o rozmytych dymem konturach, momentalnie ożywiło się i pojaśniało pstrokatym blaskiem. Mała ojczyzna smakoszy na chwilę została wyprowadzona z szarego domu niewoli. Ich oczy odwykłe od takich widoków, importowały do mózgu niezliczoną ilość bodźców.
Tymczasem koneser środkowoeuropejskich trunków powoli dochodził do siebie. Najbardziej marzył o kieliszku wina, żeby przepłukać usta. Biały, półwytrwany riesling, zmiażdżony właśnie pod kołami pociągu. Przeraziła go ta myśl. Dla kurażu zamówił setkę.
Czas ruszać. Zgierzu, nachodzę!

środa, 28 marca 2012

Zupełnie niepodobna, żeby arcydzieło powstawało kilka minut.

Tytułowa opinia to dla jednych prawda, dla innych fakt, a dla jeszcze innych stek tatarski bzdur. Można książkę pisać 10 lat, a na jedyne co się w niej obroni to zdjęcie na tyle obwoluty - jak tych zdjęć nie lubić? To wszak projekcja artysty pisarza. Masowo wyobrażona poza, maska, która utwierdza czytelnika w przekonaniu, że to co trzyma w ręku, to zdecydowanie książka. Żaden ersatz, ale najprawdziwsza, wypełniona po brzegi literami książka, którą - uwaga - da się przeczytać. Choć, jak dobrze wiemy, nie zawsze. Bez tego zdjęcia książki nikt by nie kupił i nie próbował przeczytać. Nie chodzi to jednak o legendarnego hegemona gałki ocznej, na którym to ufundowana jest nasza kultura, ale o przeświadczenie, że jeżeli ktoś wygląda jak - staje się. A wraz z nim przedmiot.
Wracając do uboli.
Arcydzieło jest ilorazem talentu i czasu - taką ryzykowną przyjmuję tezę, za tymi, którzy wierzą w tytuł tego posta.  Idąc tym tropem, arcydzieło zdarza się co najwyżej raz na całe życie - na więcej nie ma czasu. Ale nie mówcie o tym głośno pisarzom, bo masowo zaczną skakać z mostów, dachów, okien, nawet z parterów, żeby tylko już nie musieć pisać, żeby od tej smutnej świadomości się uwolnić, żeby już nie pisać, bo jeśli za pierwszym razem uda im się osiągnąć arcydzielny efekt, to po ptokach, później już ich życie nie ma sensu. Jeśli zaś są już w podeszłym wieku, odczuwają schyłkowość, to będą pod ogromną presją czasu, która nie pozwoli im spać. Wszak, mają już tylko ostatnią szansę. Tak właściwie, to zawsze ma się tylko ostatnią szansę.


Czas/talent = arcydzieło. Jeśli tak, to ja w ten talent nie wierzę. On powinien to wszystko ułatwiać, umożliwiać napisanie dzieła nie oglądając się na kalendarz. Mało tego! Arcydzieła wcale nie trzeba napisać, nie musi być skończone. Jak dobrze wiemy, taki jeden mieszkający w Czechach Żyd piszący po niemiecku, kończył rzadko co, a arcydzielności jego dzieł nie sposób podważyć. To już moja osobista konkluzja, żadna polemika. Z matematykami.
Rzemieślnicy do boju!

Na koniec oczywiście fotografia, artysty.
(http://ecx.images-amazon.com/images/I/51Xlx%2B3Yb4L._SL500_AA300_.jpg)



Najlepiej, jeśli pisarz ma więcej niż jedną głowę, jest młody i utalentowany. Wtedy prawdopodobieństwo ukończenia arcydzieła staje się większe.

P.s. Tekst powstał dzięki temu cytatowi, który przekłada definicję arcydzieła, autora prof. Sławińskiego, na dzieła P. Coelho:  Trudno zaś mówić o ,,mistrzowskim spełnieniu standardów artyzmu” w dziełach, które powstały w niecały miesiąc... - K. Granops, Sztukmistrz słów, http://proarte.net.pl/szkic/felieton.html

sobota, 17 marca 2012

Śnię co do minuty

Zdarzyło Wam się kiedyś śnić w czasie rzeczywistym, gdzie każda minuta snu, odpowaida minucie snu (w znaczeniu spania)? Nie. To dobrze.

Zasnął. Zakończył dzień w sposób niewielki: przyłożył głowę do poduszki i zasnął. Wcześniej wyokonał całą masę czynności. Przede wszystkim nie jadł 2 godziny przed tym, jak znalazł porozumienie z poduszką. W międzyczasie umył zęby – czyli poszedł do łazienki. Tam ruchem okrężnym, po uprzednim przyodzobieniu sczoteczki pastą, polerował szkliwo, drażnił dziąsło i język. Wychodząc, zgasił za sobą światło. Już w sypialni (ominęliśmy ten fragment, to nie powinno być aż tak szczegółowe, czytelnik musi też się czasem wyszumieć) zrzucił z siebie wszystko co otaczało go za dnia i ubrał piżamę. Czyli koszulkę jakiej nie założyłby wychodząc do ludzi i trochę za duże bokserki. Jednym słowem zasnął.
Spał i śnił 8 godzin, do ósmej rano. Ten czas wypełniał mu najbardziej niezwykły sen o jakim mógł śnić.
Była noc, siedział na krawędzi łóżka ubrany w piżamę i pił colę. Siedział spokojnie, nogi nie drżały, siedział jak siedzi się na miłej rozmowie, z kimś kto mówi ciekawe rzeczy. W bezruchu. Jakby przemawiała do niego matka matki mamki Matki Teresy, i pouczała o źdźble najmniejszym. Jego oczy w nią wpatrzone, nieruchome, jak w matkę koloru i płci. Gazowana matka smolistej barwy i wybujałego nierozpoznania. Prawa ręka wspiera ją, na prawej złożyła swe smukłe ciało. Jej kibić, do jego dłoni przylega ściśle, a szyja pewnie oddaje się jego ustom. Zachłannie z niej czerpie. Metodycznie, po niemiecku, w punkt. Łyk za łykiem, przez 8 godzin, spijał ją i wlewał do siebie, a ona trwała tak długo jak trwał sen. A przyśniło mu się osiem długich, nieprzeywalnych niczym godzin. Rzeczywistość się rozwarstwiła. Jeden spał, drugi żłopał ciecz. Obaj trwali, obaj czekali na przebudzenie i światło, które zamieni cole w wodę.
Ale to nie miało prawa nastąpić. To przecież sen, w śnie nie można się obudzić, bo wtedy ktoś inny umiera. Z szacunku więc dla życia, dział się ten sen przemożnie długi.
Dwulitorwa butelka zdawała się nie mieć dna. Każdy ubytek był rekompensowany wierną kopią. Każdy łyk był tym pierwszym. On siedział na skraju łóżka niewzruszny, lewą rękę trzymał na lewym kolanie, a prawą te dwa litry podnosił do ust, i pił. Księżycowa poświata wdzierała się przez uchylone okno, bo śniło się to wszystko latem, dając trochę światła i cieni pobliskich drzew. Być może jakiś z tym związany mrok symulował zawartość butelki, która po kilkunastu minutach była już pusta, a to, co z niej było wylewane, przelewane i wlewane w gardło, było jakąś ciężką tajemnicą. Tego nie wie nikt, bo smakowało to wszystko słodko, bąbelki przez osiem godzin bezsprzecznie orzeźwiały, a i etykieta się zgadzała.
Znajdując się na skraju łóżka gdzie jeden z nich spał, a drugi siedział, można było dostrzec fragment telewizora, który byl chyba wyłączony – trudno orzec, skoro wzrok ciągle wbity był w dno, którego nie można było osiągnąć. Dlatego siedział nieruchomo, kolana nie stykały się ze sobą, zostawiały delikatną między sobą przestrzeń, na wszelki wypadek. Gdyby się polał nie pobrudzi się, kropla nie zruga jego ciała, ale prześcieradło. Nie będzie się lepił, a to bardzo ważne. Nie wiemy przecież czy w śnie była jakaś inna oprócz coli ciecz, która pozwoliłaby mu się umyć. Możliwe, też że ta butelka, była ostatnią jaka pozostała w jego mieszkaniu. Bardzo chciało mu się pić, powietrze dookoła niego niczym syrop pomieszany z gipsem zakonserwowało i uwięziło go w tej pozie, więc jednak nie chciał ugasić pragnienia. To upał i swkar, kierowały jego życiem, wbrew jego woli wlewały w jego usta czarną słodką ciecz.

To sen o spadaniu, ale nietypowy. To jednak sen o pustce, którą można się posilić. To – w swej istocie – sen o pragnieniu, którego nie sposób zrealizować. Po prawdzie, to najbardziej sen o piciu coli przez osiem godzin. To sen o tym, że wewnątrz rdzewiejmy i chcemy z tym walczyć.

piątek, 16 marca 2012

Piłka

Tytuł postu jest bardzo nieostry. Brak mu krawędzi i wyraźnych podziałów. Nawet już szwów brak.
Marzenia chirurgów plastycznych zrealizowano na balonie.

Dzisiejszy post, pisany o wczesnej porze, ma uświadomić wszystkim, że pisarze wcale nie piją aż tyle oraz, że prawdziwe pisarstwo zaczyna się późno. Wieczorem co najmniej.

Ale skoro już piszę, to pochwalę się kilkoma sprawami:
- autor tego bloga został sponsorem napisu 13amper.blogspot.com na koszulkach zespołu piłkarskiego Studenci, który w najbliższą środę zmierzy się z odwiecznym wrogiem, drużyną Wykładowcy (poniżej plakat tego przedsięwzięcia):





















- autor bloga nie został nominowany w swoim życiu do żadnej nagrody, co pozwoliło oszczędzić mu
stresów, jakie wywołują spotkania ze znanymi ludźmi. Np. z :
Dariuszem Dziekanowskim nie przebranym za piłkę nożną 13 września (http://bi.gazeta.pl/im/4/4339/z4339214X,Dariusz-Dziekanowski.jpg)

















lub z Jackiem Łągwą (http://i.wp.pl/a/f/jpeg/19836/ichtroje627.jpeg) odbitym w lustrze, powodującym jego dwukrotny przyrost:




Jednym słowem, zapowiada się udany dzień.

Ps. za inspirację dziękuję Żądłu (Stingu)