czwartek, 25 lipca 2013

Amerykanie, Amerykany, Amoniaczki


Stany Zjednoczone Ameryki Północnej – wciąż cudowne mocarstwo. Cudowne i mocarstwo na tyle, że nawet dla przybysza obcej planety zdanie przywódcy tego kraju znaczy więcej niż zdanie całej ludzkości. A przynajmniej tak było 5 lat temu (ale coś mi mówi, że dziś byłoby podobnie).

Kosmita, w podupadająco-seksownym ciele Keanu Reevesa, po dostaniu się w ręce amerykańskiego wojska, pragnie przemówić do liderów naszego świata. Wówczas dzieje się coś, czego prawdopodobnie żaden kosmita się nie spodziewał. Otóż, zastępująca prezydenta USA minister obrony, nie zezwala przybyszowi na takie spotkanie. 

W tym miejscu pada najważniejsze zdanie w historii amerykańskiego kina i popkultury w ogóle.

Kosmita pyta zatem, czy przemiła, nieco tęga, przysadzista pani, reprezentuje całą ludzkość. Z rozbrajającą szczerością odpowiada mu, że nie. Że reprezentuje tylko USA.

I już. Keanu Reeves z kosmosu akceptuje tę odpowiedź bez zająknięcia. Absolutnie nie przychodzi mu do głowy, że może jednak światem rządzi ktoś inny. 

Nigdy nie słyszałem zdania, które by w tak niepodważalny sposób amerykański fenomen wynosiło naprawdę wysoko ponad inne. Ale, z drugiej strony, czy można się dziwić, skoro to w tym kraju samochód został przerobiony na wehikuł czasu?

-

Marzy mi się film, w którym Marty McFly, bohater Powrotu do przyszłości przybywa do Poznania w sierpniu, kiedy to w jednym z letnich kin, obejrzeć można pierwszą część tej sagi. Jest zachwycony tym co widzi na ekranie. Cofa się więc w czasie (ponieważ porusza się samochodem przerobionym na wehikuł czasu) do momentu powstania początku trylogii i zaczyna walczyć o miejsce w 1. części. Następuje rozerwanie kontinuum czasoprzestrzennego (związek frazeologiczny powstały, by słowo kontinuum się na coś przydało). Oczywiście udaje mu się i dziś znamy tylko trylogię z Michalem J. Foxem. Natomiast w innej wersji świata, (tej, która dowodzi słuszności tezy Leibniza, bo kto pasuje do roli McFly'a lepiej niż Fox?) powstały tylko 2 filmy, a główną rolę dostaje Zbych Trofimiuk, który o światach równoległych wie naprawdę sporo.


poniedziałek, 6 maja 2013

Pret-a-porter. TIR-a-misu


Tirowcy – marynarze lądu. Samotni odkrywcy światów. Gladiatorzy, walczący o wszystko. Przemierzający drogi i bezdroża, samotnie, jak śmiałkowie żeglujący wbrew rozsądkowi dookoła świata. W każdej leśnej przystani zostawiają inną dziewczynę. Pełne niebezpieczeństw i atrakcji męskie życie.

Czasy jednak się zmieniają. I dziewczęta i kobiety również chcą zostać kierowcami tirów. Dyskryminacja spada na nie już od samego początku i dotyka dwóch kwestii, powiązanych ze sobą.

Siedząca za kierownicą TIR-a, chcąc nie chcąc, winna nazywana być tirówką – a to imię zostało nadane już kobietom zatrudnionym w innej branży. Rozsądnego odpowiednika tej nazwy szukać próżno. Nawet jakaś forma opisowa nastręcza pewnego problemu, wszak kierownica czy kierowniczka, znów wyprzedziły znaczeniowo kobiety 18 kół.

Druga kwestia, ściśle wiąże się z pierwszą. Kobiety za kierownicą TIR-a, dyskryminowane są także w kwestii... tirówek właśnie. W lasach, w różnych zielonych przystaniach, parkingach śród ściółki, widok męskiej tirówki (doprawdy!) to rzadkość, jeśli nie cud. Dla spragnionych bliskości drugiego ciała pań, pozostaje zatem wyjście, pozwalające wierzyć, że ten cały świat urządził sobie mały chłopiec, który lubił sobie folgować. Jakie to wyjście - wierzę, że każdy z nas, ma w głowie wyobrażenie małego chłopca, który lubił sobie folgować urządzając świat. Śmiał się i rumienił na zmianę. Jego wiecznie wykrzywione w grymasie usta, którymi pieścił glob, wyżłobiły równik. Jego nieuważne ręce pozwoliły nabrzmiałej kuli zrodzić gotowe do erupcji wulkany i monumentalne góry. No i jeszcze kapało mu z nosa.

I na takim świecie moi mili, przychodzi nam mierzyć się z każdym problemem. Innego świata nie ma, ale problemy można sobie już dozować. Niektóre bywają całkiem niepotrzebne, prawda?


Przykład czegoś niepotrzebngo na jedynym świecie (źródło: http://www.samiswoi.ca/images/stories/bajm_prasa.jpg)



środa, 10 kwietnia 2013

[NIE(SUPER)]MEN składa ofiary na ołtarzu Zła i Występku


Jeśli wierzyć przepowiedniom, 6 kucharek produkuje pokarm, który jest na bieżąco przez nie spożywany, więc nie ma co jeść. Sytuacja ta występuje, jak myślę, zawsze kiedy w kuchni pojawia się wielokrotność tej szóstki. Prawdopodobnie tutaj trzeba by doszukiwać się kolejnego dowodu na złe pochodzenie szóstki, jako liczby złej. Pamiętajmy o tym, że 3 szóstki to imię diabła. Większość przekazów każe nam przypuszczać, iż nie jest to miły koleś.


Kucharek 6 przed



Więc jak sami widzicie szóstka nie nosi wielu dobrych konotacji. Dlaczego więc, zachodzę w głowę po raz drugi, to jej przypadł w zaszczycie honorować uczniów wybitnych? Dlaczego 1/3 diabła figuruje na szczycie marzeń polskich dzieci? Polskich! Które są przecież katolikami, z immanentnie krwawiącymi ranami!


Kucharek 6 po - zmienił się nie tylko wygląd za pomocą szatańskich sztuczek, ale także liczba kucharek - nieposkromiony głód nie oszczędził jednej z koleżanek po fachu
 (foto z 
http://www.gim10.pl/images/kadra/panie_kucharki_male.jpg)

Nic za to są szóstką nie przemawia: kucharki-obżartuchy, 6. miejsce w zawodach sportowych to żadne miejsce, 6 zer w milionie będącym przecież siłą demoralizującą i zakazaną dla większości porządnych ludzi, no i na koniec szatan. Niespodziewany patron polskiej edukacji.
Czy tak może być?


wtorek, 9 kwietnia 2013

Pędzi do zagłady


Dziękuję światu z całego serca za komunikację miejską. Tak licznie pogardzaną i wyszydzaną, która jednak w jakiś magiczny sposób dostarcza ludzi (w różnym czasie) na miejsce, które wybrali już zanim tam się znaleźli.

Komunikacja miejska jest zaś nieograniczonym miejscem obserwacji, to najmocniejsza znana ludzkości soczewka, która skupia w sobie wszystkie gatunki ludzkie po świecie chodzące lub pełzające.

Weźmy miejsca siedzące: fotele, kanapy, które posiadają nie tylko tramwaje czy autobusy, ale też parki i kościoły (miejsca niepojedyncze). Jedno z pól największej przegranej bitwy ludzkości. Porażka na całej tzw. Linii. Jedyną rzeczą, która podobnie jak miejsca siedzące niepojedyncze nie spełnia swojej funkcji, są dmuchawy do suszenia rąk w różnego typu toaletach publicznych.
Miejsca siedzące podwójne, potrójne, lub nawet poczwórne (dwie dwójki ustawione w kontrze) to wyjątkowa i nieoczekiwana przestrzeń ekspresji indywidualizmu. Najczęściej zasiedlona przez 1 lub 2 osoby. 
Miejsce podwójne to miejsce przeznaczone dla dwóch z rodzaju "ja i mój brzuch". By zapewnić sobie wyjątkowy komfort podróżowania w pojedynkę w takich warunkach, wystarczy:
a) posiadać torbę/plecak i położyć je na siedzeniu obok siebie. Wyraźna demonstracja siły i dobrobytu,
b) usiąść na zewnętrznym miejscu, bo przecież nikt przy zdrowych zmysłach, by usiąść nie będzie przepraszał i przepychał się – upokorzenie pretendenta i eskalacja potęgi już siedzącej osoby.
Miejsca potrójne i poczwórne także skonstruowane nie są dla 3 lub 4 osób, co wyraźnie pokazuje praktyka zasiedlania. Miejsca potrójne i poczwórne obsiewane są przez 2 pasażerów, w takich konfiguracjach by ich ciała sąsiadować nie mogły ze sobą. Co wynika zresztą ze słusznej obawy przed cielesnością Innego. A ten jak wiadomo, nie ma innego wyjścia, musi być zły. 
Miejsca poczwórne są najbezpieczniejsze, ponieważ dają możliwość zaanektowania nie 1, a 2 czy 3 nawet miejsc. Obsiane pasażerami siedzącymi po przekątnej, gdzie każdy patrzy w inne okno, z nogami złączonymi, by nie doszło do przypadkowego splugawienia podeszwy, lub popularnego szturchnięcia.
Trudno powiedzieć co irytuje bardziej.

Autobus pełen starszych dam z tobołkami, których jest ich dokładnie tyle ile miejsc, i podwójnych miejsc – to wizja, która mnie prześladuje. Starsza dama obok starszej damy nie usiądzie. W ogóle rzadko kto obok starszej damy ma okazję usiąść. Ich powykręcane reumatyzmem stawy stanowią najwidoczniej dosyć wyraźny komunikat i posag, który pozwala je wysoko w hierarchii  społecznej ustawić. Swoją drogą to rozpaczliwy krzyk, pragnący powrotu do czasów antycznej Sparty, gdzie to gerundia stanowiła organ mocodawczy i najważniejszy. Spartiaci na emeryturze dziś poruszają się tylko komunikacją miejską. Mobilne getto, gdzie na chwilę ich odsłonięte dzięki skarpetkom bezuciskowym kostki lśnią dawną, gombrowiczowską łydką*. 


Przemieszczenie kostki i łydki celowe. Wiele starszych osób ma problemy ze zdrowiem, albo ich nie ma, co nieco utrudnia im komunikację z rówieśnikami**

Popularna sytuacja autobusowa (zdjęcie stąd: http://www.gazetaslupecka.pl/wp-content/uploads/2012/02/Puste-miejsce.jpg)
** Tak, to stereotyp.

sobota, 12 stycznia 2013

Video

Przymus widzenia. Prymat okrągłej, szklistej gałki ocznej. Największa tortura.

Obserwuję świat zawsze. Nie potrafię zrezygnować, wciągnął mnie wyniszczający nałóg, chcę jeszcze i więcej i więcej. W każdej chwili chcę tego świata doświadczać więcej. Tego jak przemija i odbudowuje się. Jak marnieje w każdym swym przejawie i jak hipertroficznie pęcznieje dookoła. Jak ja sam staję się mniejszy, jak równam się z pyłem, ziarnkiem piasku, bo życia jest już tyle, świata jest już tyle. I jest ich coraz więcej. I nic już tego nie zmieni. Odkręcono kurek, rozwalono uszczelki, życie leje się do zlewu i wylewa na podłogę. A ja to wszystko obserwuję.

Budzę się rano i widzę. Idę do łazienki i widzę. Nie jem śniadania, zjem w pracy przecież, ale i tak widzę. Kiedy piszę też widzę, ale nie mogę o tym napisać, bo to byłby tryumf wroga. Ale o czym pisać, kiedy nie można pisać o tym, że się spojrzało za okno, a tam dwóch niewidomych prowadziło się za rękę, i kazdy z nich wpadł na inną przeszkodę. Nie jestem w stanie, spętany ubogim językiem, skazującym na widzenie, dać odporu siłom widzialnym. Niewidzialne nie istnieje. Wszystko dziś widać.

Bohater tekstu


Z jednej strony biedni, zaniedbani. Z drugiej bogaci i dopieszczeni. Nie odwrócisz wzorku od żadnego z nich. Otaczają Cię swoimi przejawami.

Powieki są kłamstwem. Pod nimi, delikatnie nakłutymi już od najmłodszych lat,od wewnątrz każdy ma dziś wytatuowany świat. Światło, dawniej dobro, przenika perforację i sprawia, że widzimy nawet kiedy zamykamy powieki.

To największa tortura. To wymysł świata, który nie pragnie ludzkości.

poniedziałek, 7 stycznia 2013

Córa Knuta


Każdego ranka wstajesz o z góry określonej godzinie. Robisz przez pewien czas te same rzeczy, by wyjść z domu. A tam rzadko zdarza się nam założyć ten mięciutki kaftan powtarzalności. W miejscu, w którym przestajemy być demiurgami, w którym nasza jurysdykcja już nie sięga, musimy być gotowi na wszystko. 
Kobieta, która siada obok ciebie w autobusie, nie taka, która chętnie śni się mężczyznom po nocach. Raczej jej zła siostra, ta którą rodzice trzymają w pokoju kiedy przychodzą goście. I ona, jak złota rybka, puchnie do rozmiarów, na jakie pozwala jej środowisko, stając się realizacją okrutnych wizji japońskich fetyszystów.
I to ona, polska Godzilla, Poldzilla, Poldzillex, siada koło ciebie. Kulisz się, przyklejony do szyby,jak robak w walce o przetrwanie. Próbujesz udawać martwego, ale widzisz że to nie najlepszy pomysł, bo za chwilę spada na Ciebie kurtyna z okruchów bułki i zapachu szynki. Czujesz na sobie uderzenia czerstwego pieczywa, które spływają na ciebie jak deszcz gwoździ, niechciana głęboka akupunktura.
Wszystko jest lennikiem skali. Twoje problemy teraz to małe problemy, problemami rangi światowej są jej problemy. Stajesz się nieważny jak pył, jak wspomnienie wczorajszego śniadania, jak sukcesy polskich piłkarzy. Ona jest wielka, ona jest górą którą Mahomet zapraszał do siebie na wino.

Znany polski artysta pokazuje skalę tragedii.


Z trudem, trąc policzkiem o szybę, wychylasz głowę spod tuszy, by zaczerpnąć świeżego powietrza. Pamiętasz jak skauci uczyli, by zawsze mieć ze sobą scyzoryk, sznurek i słomkę? Teraz cierp. Słomka pozwoliłaby ci przynajmniej komfortowo oddychać, uspokoić skołatane serce, miarowo wybijać znany rytm,. Ze scyzorykiem, mógłbyś wyrżnąć w niej sobie kawałek miejsca, wejść do niej jak do gorącej foki, której wnętrzności parują na mrozie, by się ogrzać, zaznać ostatnich chwil ciepła, żywego ciepła. Poczuć się jak w łonie matki na chwilę przed śmiercią, zatoczyć pełen krąg. Tryumfująco posilić się własnym ogonem i wypluć resztki, bo już nie będą ci potrzebne. Ale nie masz scyzoryka.
Witaj Gregorze Samso, witaj pasażerze poniedziałkowego autobusu, witaj prawdziwe życie.

środa, 22 sierpnia 2012

Ryba XXI wieku




To już 2 dzień bez powietrza. Zabawne, że kiedy go brakuje, pocieszenia szukamy w cieczy, w wodzie, jakby przyznając, że ewolucja się pomyliła, że wyjście na ląd było jakąś katastrofalną wpadką, decyzją podjętą wskutek zupełnie przypadkowego wyboru, nie podpartego żadnymi przemyśleniami. Ale z drugiej, strony trudno od ryb, wymagać głębszej refleksji. 
Wymagajmy zatem od siebie - owszem sporo, ale bez przesady. W tym być może tkwi wielkość ryb, które to nawet wegetarianie dopuszczają do swojego menu, tak bardzo nienawidzą i podświadomie zdają sobie sprawę z ich wyższości intelektualnej, skazując je na zaniżone, realne oczekiwania. One wiedzą, w przeciwieństwie do Grzesia Markowskiego, kiedy ze sceny zejść. Ba, wiedzą nawet kiedy w ogóle się na nią nie wtaczać, być radośnie nikim, jednym z, zwyczajną obślizgłą papką, która albo czeka na odłów, albo na zatrucie ściekiem. Ale przynajmniej one, te setki tysięcy lat temu, pokumały, że ten ląd to jednak nic ważnego, że to same ograniczenia (w wodzie 3 wymiary dostępne na zawołanie) i, co najważniejsze, potężny skwar.
Upał, bezlitośnie podnosząca to czerwone, niebeskie czy srebrne w termometrze za oknem instytucja, która powstała po to, by scalić ludzie z ziemią, by skarcić ich za kalanie jej. Roztopić ludzi, takie przyświeca jej hasło. 
Ostatnio jadąc tramwajem już 24 rok, zauważyłem, że w panującej gorączce, moje ciało zaczęłaostapiać się w jedną całość z tramwajem, że nogi przestały być mi potrzebne, bo i tak poruszam się już tylko po szynach, za pomocą metalowych, dumnie stworzonych przez człowieka, kół. Że wrastam w seledynowy skaj, jakim obite są siedzenia. Moje plecy, tyłek zaczęły łączyć się z oparciem i siedzeniem, bezlitośnie wnikać w moje mięśnie, osłabiając je i sprowadając do swjego martwego poziomu. Sytuacja ma zasadniczo 3 plusy – koniec z kupowaniem biletów i walką o miejsca siedzące oraz fakt, że w zajezdni, w tych ogromnych metalowych, bezdusznych halach, jest właśnie – bezdusznie. Magicznie pojawia się cyrkulacja powietrza dzięki nieustannemu ruchowi ludzi i wehikułów. Wiecznie panujący tam chłód daje ukojenie, jakiego nawet codzienna szaleńcza jazda po torach, z ciągle otwartymi oczami reflektorów i oszklonym czołem, którymi tnę powietrze, nie jest w stanie dać. Nie interesuje mnie humanizm. Jestem rybą na miarę miast, maszyn, mas, masarni, NASA, dostępności egzotycznych owcoów w Europie Środkowej, internetu, Star Treka, Willa Smitha, Leona J. Wiśniewskiego. Jestem rybą XXI  wieku.
Tak jak rybą jest moja matka i matka Faulknera (sehr delikaet, jak panga, którą zawsze zamawia podstarzała kochanica podstarzałych obcokrajowców darując im kilka powiewów lata, a sobie darując konieczność chodzenia do pracy).    

piątek, 17 sierpnia 2012

Pelikan


Poczułem się jakbym wreszcie nauczył się pływać.
Poczułem przypływ. Na razie niewielki. Drobne fale, z dzióbkami zanurzonych małych mew, które przepływając obok moich nóg, wyniesione na falkach, szczypią mnie w łydki, wyrywając po kolei kilka włosków naraz. Ja w tej wodzie zanurzam się coraz bardziej, nie zważając na to, co w niej się znajduje. Chociaż, naiwnie, spodziewałem się, że dalej będzie tego mniej. Niestety, im głębiej w dnie, tym więcej w nim żyjątek i przedmiotów, pragnących rozerwać mnie na strzępy. Tu nawet nie chodzi o nienawiść.
Zupełnie nieheroicznie pocieszenia szukam w delfinach, które zatańczyły obok mnie, za co im podziękowałem, i nabrałem przekonania, że skoro w odmętach, tyle tkwi piękna i gracji, to na samym jego końcu, czeka mnie nagroda nieporównywalna z niczym Nic bardziej mylnego, nic bardziej mdłego.

Na powierzchni wody ostał mi się nos, nogi mam wyskubane, gładkie jak kolarze i pływacy. Gdybym umiał pływać, byłbym kolarzem wodnym, na rowerze wodnym ścigał się z łodzią podwodną i z alkoholikami do dna, kto szybciej, kto ładniej. I nie byłbym bez szans - moje coraz bardziej gładkie ciało nie stawiało wodzie oporu. Uderzała ona o śliską ścianę mięśni i skóry i oplatała jak pająk ofiarę kokonem - bez najmniejszego problemu.

Nos, służący mi za ster, został natychmiast zasiedlony przez pelikana, którego wole utworzyło swoisty żagiel, pozwalający poruszać się bezwładnie wymachując członkami, w tzw. toni. Dzięki temu, mimo że nie wiedziałem dokąd, żeglowałem. Postanowiłem przez kilka chwil podążać za foką, której wąsy mogły dostarczyć mi rozrywki. Niestety, ta żwawa, zrodzona w wodzie, dla wody istota, nie pozwoliła się doścignąć, zostawiając mnie jeszcze bardziej zagubionego, coraz dalej w tzw. toni. Co kilka chwil we włosy na piersiach, sama z siebie, łowiła się rybka, którą dokarmiałem pelikana, nie dając mu powodu by odchodził. To bardzo znamienne, że żagiel stał się moim przyjacielem i ostatnim kompanem. Żagiel, który też nie wie dokąd płynąć. Musiałem zdać się na mój nos. Jego wychylenia pozwalały mi dryfować, wygodnie umieszczone dziurki, tworzyły maleńką poduszkę powietrzną, dzięki czemu, zachowywałem jaźń, oddychając tą kapką tlenu, którą wydmuchiwałem, niczym wydra, z jednej dziurki do drugiej.

O ile obecność tlenu nie martwiła mnie w cale, o tyle moje marszczące się ciało, z każdą chwilą wprawiało mnie w okropne zdumienie. Z wolna skręcająca się skóra, tworzyła labirynt, który porastały wodorosty, którego bez światłego przewodnictwa, nie sposób sforsować. Wrażenie, że noszę za ciasny garnitur przybierało na sile. W dodatku niewyprasowany, zrobiony ze skóry kilku malutkich starców i staruszek. Minie pewnie kilka chwil, na pewno nie zdążę dopłynąć, a zacznie być tak mało tej skóry, że zacznę się zpadać. Implozja spowoduje, że zostanie po mnie tylko pelikan.

Nawet nie albatros, nie dumny orzeł, ale z wielkim wolem na mym nosie ptak. Pelikan.

czwartek, 16 sierpnia 2012

Odkąd sięgam pamięcią


Autobus dziś jak zwykle pojawił się za późno, tramwaj za wcześnie, drugi tramwaj też za wcześnie, więc suma zegarków szczęśliwie wyniosła +2.

Ale przecież, nie po to reaktywuję się  tej przestrzeni, by opowiadać Wam o zegarkach. A przecież mógłbym.

W pobliżu ulicy, na której mieszkam, mieszka kobieta, która za punkt honoru obrała sobie jedną, banalnie prostą wydawałoby się rzecz. Rzeczona całym dniami chadza wzdłuż 3 ulic, pytając ludzi o papierosa.
- Przepraszam, papieroska pan ma?
- Papierosa, jednego?
- Kiepa daj!
- Cygarety nachalnie domagam!
- Cierpliwie czekam, aż zacznie pan palić i mi pan dasz.
Cierpliwość. To klucz jak się okazuje zarówno do wielkich czynów, jak i do popadnięcia w bliżej nieokreślone (bo one muszą takie być) odmęty szaleństwa (bliżej określone szaleństwo, szaleństwo zdefiniowane, poprzez definicję staje się okiełznane, zamknięte w ramach znaczenia, które, jak wiadomo ścisnąć potrafi należycie). Chodząc piętami poza obrębem coraz cieńszych chodaków, w tej samej parze dresowych spodni i - w zależności od pogody - w kurtce/koszulce/bluzie, jak tramwaj, kursuje między punktami A i B, które wyznaczyła na sobie tylko znanej mapie i prowadzi tę krucjatę.
- Papieroskę, jedną choć!
- Kudłaj walaszko tytnioraę.
- Pielgrzym pan tu zapalnicę i gilzunię!
- Tytaka!
Prawdopodobnie raz na jakiś czas udaje się jej zaspokoić głód, pochłania drżącymi wargami, niepewnymi płucami, dym, który wypełnia i dodaje lekkości (bo musicie wiedzieć, że tęga jest). Czerwona twarz, zasłonięta opadającymi lokami w kolorze, na chwilę wykrzywia się w pospiesznym grymasie ssania. Gdyby przyłożyć do niej inną skalę, byłaby jak huragan, który zasysa ten grunt, który akurat jest pod nim i dookoła.
Dzięki Bogu, choć to kobieta, więc nie byłoby z nazwaniem problemów, skala ciągle stoi po stronie nas, ludzi żyjących w strefie klimatycznej, gdzie tego typu atrakcje to jeno anomalia.
Ale... zawsze bywa coś nie tak.

Pozdrawiam,
mam nadzieję częściej.

czwartek, 26 kwietnia 2012

Rabini bar


Moi Drodzy,

w podzięce za Wasze 3015 odwiedzin umieszczam tekst, który okazuje się być całkiem dobrym tekstem o winie. Sami rozgryźcie o jaki desygnat w tym zdaniu śmiga. Tym razem bez fotografii. 

Napiłby się wina. Smętnie pomyślał właśnie o tym, po czym zaczął przeżuwać flaki. Ponoć świetne podają w Porto, tak jak wino. Ciekawe czy robią je z ryb, to przecież blisko morza. Ryba chyba nie ma flaków. Jego matka była rybą. Joanna Fokner-Nowak. Z rybą w ogóle niewiele można zrobić. Można ją wyzuć ze szkieletu, pozbawić oparcia, na końcu zjeść. Nie przytulisz takiej ryby, nie ma rąk, jest śliska i łysa. Kto chce tulić śliskich i łysych?
Przełknął, ciągle o suchym pysku, w dworcowej restauracji. To ponoć możliwe. Plastikowa miska, wyobrażony smak, ludzkie flaki na talerzu i podłodze. Raczej to wszystko niedobre, ale na drodze do upragnionego Zgierza, raczej to i tak wiele. Zwłaszcza, że może jeść w spokoju bo pociąg przyjedzie dopiero za rok.
Zerknął w kartę win, bo wciąż był spragniony. Piwo, wódka, kawa w szklance. Ucieszył się, lubi wina polskie, czeskie i włoskie. Zamówił dwie lampki wódki, skończył flaki, wyciągnął wszystkie włosy z ust i chce domawiać. Zaczyna się. Obsesyjnie szukał czegoś na co ma ochotę. Co będzie pasowało do zawartości kieliszków. Nie lubił o tym mówić głośno, ale będąc - tak jak on - dystyngowanym, na takie rzeczy trzeba zwracać uwagę. Koherencja. Nie po to znał takie słowa, żeby takie detale mieć w dupie. Więc biega oczami po karcie. Optyczny sprint nie przynosi jednak rezultatu. Comber z chuja, zupa ze szmaty, dewoluj, świnia w sosie. Bulwy, pryszcze, wypryski. Oferta dzisiejsza robi co może.
Wypija na raz pierwszy kieliszek i próbuje jeszcze raz - ale! Tak nie można mówić, to przecież powtórzenie, raz raz, to wszak błąd. Błędów trzeba się wystrzegać a zasad - przestrzegać. A zasad - przestrzegać.
Przegląda więc menu i Wypija drugi kieliszek, żeby ułatwić sobie sprawę. Najpierw zamówi strawę, to na co ma ochotę, a później dobierze do tego wino. Sęk w tym, że ma właśnie ochotę na wino. Cholera, błąd.
Zamawia więc całą butelkę wódki, dotego kufel piwa, którym będzie to wino zapijał. Inni pewnie jeszcze zapalili by papierosa, ale nie on. Dzięki bogu, bo zepsułoby to cały smak, zniszczyłoby język i pozostawiłoby go nagim w skomplikowanej rzeczywistości smakoszy. Wypił pierwszy kieliszek, popił piwem i przestał myśleć o jedzeniu, bo ono zaczęło przypominać o sobie. Zawsze wspierał inicjatywy oddolne, ale kiedy rzecz tyczyła się jego żołądka, wolał, jak wytrawny dyplomata, utrzymywać status quo i nie angażować się w to zbytnio. Żeby zająć czymś umysł, zaczął myśleć o kimś ze śmiesznym nazwiskiem. Gugała! Jarosław Gugała! Cóż za niezwykła kariera osobowość. Pamiętał jak pracował, w jedynce, dwójce, polsacie... Myślenie szło tak dobrze, że sięgnął po następny kieliszek. To powtórzenie okazało się błędem.
Dworcowa restauracja eksplodowała kolorami. Szare, ascetyczne wnętrze o rozmytych dymem konturach, momentalnie ożywiło się i pojaśniało pstrokatym blaskiem. Mała ojczyzna smakoszy na chwilę została wyprowadzona z szarego domu niewoli. Ich oczy odwykłe od takich widoków, importowały do mózgu niezliczoną ilość bodźców.
Tymczasem koneser środkowoeuropejskich trunków powoli dochodził do siebie. Najbardziej marzył o kieliszku wina, żeby przepłukać usta. Biały, półwytrwany riesling, zmiażdżony właśnie pod kołami pociągu. Przeraziła go ta myśl. Dla kurażu zamówił setkę.
Czas ruszać. Zgierzu, nachodzę!

środa, 28 marca 2012

Zupełnie niepodobna, żeby arcydzieło powstawało kilka minut.

Tytułowa opinia to dla jednych prawda, dla innych fakt, a dla jeszcze innych stek tatarski bzdur. Można książkę pisać 10 lat, a na jedyne co się w niej obroni to zdjęcie na tyle obwoluty - jak tych zdjęć nie lubić? To wszak projekcja artysty pisarza. Masowo wyobrażona poza, maska, która utwierdza czytelnika w przekonaniu, że to co trzyma w ręku, to zdecydowanie książka. Żaden ersatz, ale najprawdziwsza, wypełniona po brzegi literami książka, którą - uwaga - da się przeczytać. Choć, jak dobrze wiemy, nie zawsze. Bez tego zdjęcia książki nikt by nie kupił i nie próbował przeczytać. Nie chodzi to jednak o legendarnego hegemona gałki ocznej, na którym to ufundowana jest nasza kultura, ale o przeświadczenie, że jeżeli ktoś wygląda jak - staje się. A wraz z nim przedmiot.
Wracając do uboli.
Arcydzieło jest ilorazem talentu i czasu - taką ryzykowną przyjmuję tezę, za tymi, którzy wierzą w tytuł tego posta.  Idąc tym tropem, arcydzieło zdarza się co najwyżej raz na całe życie - na więcej nie ma czasu. Ale nie mówcie o tym głośno pisarzom, bo masowo zaczną skakać z mostów, dachów, okien, nawet z parterów, żeby tylko już nie musieć pisać, żeby od tej smutnej świadomości się uwolnić, żeby już nie pisać, bo jeśli za pierwszym razem uda im się osiągnąć arcydzielny efekt, to po ptokach, później już ich życie nie ma sensu. Jeśli zaś są już w podeszłym wieku, odczuwają schyłkowość, to będą pod ogromną presją czasu, która nie pozwoli im spać. Wszak, mają już tylko ostatnią szansę. Tak właściwie, to zawsze ma się tylko ostatnią szansę.


Czas/talent = arcydzieło. Jeśli tak, to ja w ten talent nie wierzę. On powinien to wszystko ułatwiać, umożliwiać napisanie dzieła nie oglądając się na kalendarz. Mało tego! Arcydzieła wcale nie trzeba napisać, nie musi być skończone. Jak dobrze wiemy, taki jeden mieszkający w Czechach Żyd piszący po niemiecku, kończył rzadko co, a arcydzielności jego dzieł nie sposób podważyć. To już moja osobista konkluzja, żadna polemika. Z matematykami.
Rzemieślnicy do boju!

Na koniec oczywiście fotografia, artysty.
(http://ecx.images-amazon.com/images/I/51Xlx%2B3Yb4L._SL500_AA300_.jpg)



Najlepiej, jeśli pisarz ma więcej niż jedną głowę, jest młody i utalentowany. Wtedy prawdopodobieństwo ukończenia arcydzieła staje się większe.

P.s. Tekst powstał dzięki temu cytatowi, który przekłada definicję arcydzieła, autora prof. Sławińskiego, na dzieła P. Coelho:  Trudno zaś mówić o ,,mistrzowskim spełnieniu standardów artyzmu” w dziełach, które powstały w niecały miesiąc... - K. Granops, Sztukmistrz słów, http://proarte.net.pl/szkic/felieton.html

sobota, 17 marca 2012

Śnię co do minuty

Zdarzyło Wam się kiedyś śnić w czasie rzeczywistym, gdzie każda minuta snu, odpowaida minucie snu (w znaczeniu spania)? Nie. To dobrze.

Zasnął. Zakończył dzień w sposób niewielki: przyłożył głowę do poduszki i zasnął. Wcześniej wyokonał całą masę czynności. Przede wszystkim nie jadł 2 godziny przed tym, jak znalazł porozumienie z poduszką. W międzyczasie umył zęby – czyli poszedł do łazienki. Tam ruchem okrężnym, po uprzednim przyodzobieniu sczoteczki pastą, polerował szkliwo, drażnił dziąsło i język. Wychodząc, zgasił za sobą światło. Już w sypialni (ominęliśmy ten fragment, to nie powinno być aż tak szczegółowe, czytelnik musi też się czasem wyszumieć) zrzucił z siebie wszystko co otaczało go za dnia i ubrał piżamę. Czyli koszulkę jakiej nie założyłby wychodząc do ludzi i trochę za duże bokserki. Jednym słowem zasnął.
Spał i śnił 8 godzin, do ósmej rano. Ten czas wypełniał mu najbardziej niezwykły sen o jakim mógł śnić.
Była noc, siedział na krawędzi łóżka ubrany w piżamę i pił colę. Siedział spokojnie, nogi nie drżały, siedział jak siedzi się na miłej rozmowie, z kimś kto mówi ciekawe rzeczy. W bezruchu. Jakby przemawiała do niego matka matki mamki Matki Teresy, i pouczała o źdźble najmniejszym. Jego oczy w nią wpatrzone, nieruchome, jak w matkę koloru i płci. Gazowana matka smolistej barwy i wybujałego nierozpoznania. Prawa ręka wspiera ją, na prawej złożyła swe smukłe ciało. Jej kibić, do jego dłoni przylega ściśle, a szyja pewnie oddaje się jego ustom. Zachłannie z niej czerpie. Metodycznie, po niemiecku, w punkt. Łyk za łykiem, przez 8 godzin, spijał ją i wlewał do siebie, a ona trwała tak długo jak trwał sen. A przyśniło mu się osiem długich, nieprzeywalnych niczym godzin. Rzeczywistość się rozwarstwiła. Jeden spał, drugi żłopał ciecz. Obaj trwali, obaj czekali na przebudzenie i światło, które zamieni cole w wodę.
Ale to nie miało prawa nastąpić. To przecież sen, w śnie nie można się obudzić, bo wtedy ktoś inny umiera. Z szacunku więc dla życia, dział się ten sen przemożnie długi.
Dwulitorwa butelka zdawała się nie mieć dna. Każdy ubytek był rekompensowany wierną kopią. Każdy łyk był tym pierwszym. On siedział na skraju łóżka niewzruszny, lewą rękę trzymał na lewym kolanie, a prawą te dwa litry podnosił do ust, i pił. Księżycowa poświata wdzierała się przez uchylone okno, bo śniło się to wszystko latem, dając trochę światła i cieni pobliskich drzew. Być może jakiś z tym związany mrok symulował zawartość butelki, która po kilkunastu minutach była już pusta, a to, co z niej było wylewane, przelewane i wlewane w gardło, było jakąś ciężką tajemnicą. Tego nie wie nikt, bo smakowało to wszystko słodko, bąbelki przez osiem godzin bezsprzecznie orzeźwiały, a i etykieta się zgadzała.
Znajdując się na skraju łóżka gdzie jeden z nich spał, a drugi siedział, można było dostrzec fragment telewizora, który byl chyba wyłączony – trudno orzec, skoro wzrok ciągle wbity był w dno, którego nie można było osiągnąć. Dlatego siedział nieruchomo, kolana nie stykały się ze sobą, zostawiały delikatną między sobą przestrzeń, na wszelki wypadek. Gdyby się polał nie pobrudzi się, kropla nie zruga jego ciała, ale prześcieradło. Nie będzie się lepił, a to bardzo ważne. Nie wiemy przecież czy w śnie była jakaś inna oprócz coli ciecz, która pozwoliłaby mu się umyć. Możliwe, też że ta butelka, była ostatnią jaka pozostała w jego mieszkaniu. Bardzo chciało mu się pić, powietrze dookoła niego niczym syrop pomieszany z gipsem zakonserwowało i uwięziło go w tej pozie, więc jednak nie chciał ugasić pragnienia. To upał i swkar, kierowały jego życiem, wbrew jego woli wlewały w jego usta czarną słodką ciecz.

To sen o spadaniu, ale nietypowy. To jednak sen o pustce, którą można się posilić. To – w swej istocie – sen o pragnieniu, którego nie sposób zrealizować. Po prawdzie, to najbardziej sen o piciu coli przez osiem godzin. To sen o tym, że wewnątrz rdzewiejmy i chcemy z tym walczyć.

piątek, 16 marca 2012

Piłka

Tytuł postu jest bardzo nieostry. Brak mu krawędzi i wyraźnych podziałów. Nawet już szwów brak.
Marzenia chirurgów plastycznych zrealizowano na balonie.

Dzisiejszy post, pisany o wczesnej porze, ma uświadomić wszystkim, że pisarze wcale nie piją aż tyle oraz, że prawdziwe pisarstwo zaczyna się późno. Wieczorem co najmniej.

Ale skoro już piszę, to pochwalę się kilkoma sprawami:
- autor tego bloga został sponsorem napisu 13amper.blogspot.com na koszulkach zespołu piłkarskiego Studenci, który w najbliższą środę zmierzy się z odwiecznym wrogiem, drużyną Wykładowcy (poniżej plakat tego przedsięwzięcia):





















- autor bloga nie został nominowany w swoim życiu do żadnej nagrody, co pozwoliło oszczędzić mu
stresów, jakie wywołują spotkania ze znanymi ludźmi. Np. z :
Dariuszem Dziekanowskim nie przebranym za piłkę nożną 13 września (http://bi.gazeta.pl/im/4/4339/z4339214X,Dariusz-Dziekanowski.jpg)

















lub z Jackiem Łągwą (http://i.wp.pl/a/f/jpeg/19836/ichtroje627.jpeg) odbitym w lustrze, powodującym jego dwukrotny przyrost:




Jednym słowem, zapowiada się udany dzień.

Ps. za inspirację dziękuję Żądłu (Stingu)

środa, 7 marca 2012

To jest piękne, to jest godne. Jublieusz!

Kochani, to już 2500 razy klikaliście właśnie tutaj. 2500 razy, zechciało się Wam tu zajrzeć, czerpiąc z tego - mam nadzieję - przyjemność.
Dziękuję serdecznie Wszystkim, którzy:
- byli tu
- nie byli tu
Tym pierwszym, że im się chce. Tym drugim, bo kiedyś na pewno zmądrzeją i tu zajrzą.


Zupełnie tego nie planowałem, ale tak się złożyło, że dziś wrzucam ostatnią część listów. Jest więc jakaś forma - mam nadzieję - nagrody. Przypadkowej, ale czy życie można zaplanować.


Tak więc, jeśli macie pod ręką alkohol, nie wahajcie się go użyć.
Bądźcie zdrowi, kochajcie się.


Oto tekst!


Nieważne kiedy
To będzie ostatni list. Zgubiłem Twój adres. Rekonstruuję go z pamięci, ze zbiorów i zbiorków wszystkich cyfr, dat, nazwisk, możliwych nazw ulic: Logiczna, Blatlak, Slandze, Świętych, Bohaterów, Gałganiarzy, Skłodowskiej Curie (bez męża), Migdałów, Mandeli, Serca, Ludzkich Nazwisk, Pamięci Nieżywych, Pojednań, Rozstań, Zbrodni, Skarbów... Na wszelki wypadek list ten, otrzymają mieszkańcy wszystkich tych ulic, choć jest on pisany do Ciebie. Zabawne mogą wyniknąć z tego pomyłki. Ktoś pomyśli, że ma w rodzinie zaginionego członka, ktoś inny odnajdzie upragnioną miłość i spełnienie tęsknoty. Komuś innemu do głowy przyjdzie, że to głupi żart, wścieknie się i przesoli zupę. Ktoś wtedy pokaże hart ducha i ułagodzi jego nerwy. Odnowi się na chwilę wielka dobroć.
Ale nie piszę tego listu dla tych, których może to spotkać. Piszę do Ciebie, żeby powiedzieć, że bez tego adresu dłużej nie dam rady. Jeszcze tego listu nie wysłałem, a już w nocy budzą mnie koszmary, że wysłałem listy do mieszkańców wszystkich ulic na ziemi. Każdemu coś się przytrafia i postanawiają mi odpisać. Życie staje się pogonią i niedospaniem. Słabnę, chudnę, tracę czas – bo czytam te listy żeby trafić na ten od Ciebie. Ale Ty do tej pory jeszcze nie odpisałaś. Nie mogę inaczej. Proszę więc (choć to trudne), nie odpisuj już nigdy. Niech z zagubionym adresem, odnajdzie się Twój wielki spokój. W nim się zanurz i w nim nową znajdziesz skrzynkę na listy. Te ode mnie zaś, proszę, przechowaj. Będzie mi na sercu lżej, że nie jestem taką niezdarą: wszak adres zgubił, ale kilka razy pod dobry wysłał. Możesz je też czasem przeczytać. Żeby sprawdzić czy coś się zmieniło.
Pamiętaj, że pod moim adresem zawsze będzie mieszkał brunet.

Twój


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
A oto niespodzianka muzyczna!

I druga









wtorek, 6 marca 2012

WOW! To cudowne!

4.04.

Ostatnio pisałem Ci o tramwaju i pamięci. To dosyć odległe od siebie tematy, ale czasem warto przejść się trochę, może nawet podbiec, żeby spotkać dwie rzeczy w miejscu, gdzie się zaczynają ledwo stykać. Czyż nie na tym polega miłość? Ale dość już o tym.
Myślałem ostatnio o Tobie, czy byłaś kiedyś w mieście szarym w paseczki? Sądzę, że to może być niezłą rozrywką, ale tylko tak długo, jak jesteś tam gościem, jak masz w hotelu pokój (szary w paseczki), który do środy, do 10 tylko jest Twoim pokojem. Potem staje się czyjś. Takie szare w paseczki miasto, może – jak już wspomniałem – bawić. Ale nie wydaje mi się, żeby dłużej niż tydzień. W takich miejscach nie sposób czuć się jak u siebie. Chociaż, nawet u siebie czasem trudno wytrzymać dłużej niż tydzień. Co to znaczy u siebie? Jeżeli byłbym myszą i miał mysi paszport, byłbym obywatelem świata – myszy przynależą nie do miast, lecz do światów. Leibniz o tym wiedział. W innych światach, są one większe i przerażające. Jestem jednak człowiekiem, mam ludzki paszport i u siebie jestem wtedy, kiedy leżąc w łóżku mogę chwycić książkę, szklankę wody i lampkę.
Postanowiłem też, choć już wiesz, że nie udało się, nie pisać o tramwajach, autobusach, aby listy nie były współczesne. Abyś mogła zawsze je przeczytać jakby działy się w innych czasach. Jakby przed chwilą, staromodny bo na nogach, listonosz dostarczył Ci staromodny list. Pisany odręcznie, może nawet z elementami kaligrafii, gdzie autor listu (mężczyzna) przeprasza za swój niechlujny charakter pisma, gdzie tłumaczy skąd mogła wziąć się ewentualna plama w górnym rogu, gdzie papier pachnie. Kiedyś wszystko było szlachetniejsze.

12.04.

Powrót do rodziców nie był najlepszym pomysłem. To nie las, gdzie wszystko piętrowo narasta. Mi się marzy kosodrzewina, co do nich nie mam pewności. Dlatego, jak tylko przestanie mną kołysać, wezmę kilka książek i notes (żeby tylko nie zgubić Twojego adresu!), i przesunę się gdzieś. Jeszcze nie wiem gdzie. Ta lista rzeczy, którą podałem, też mocno niedopracowana, w książki się nie ubiorę przecież, ale muszę w trakcie pakowania zachować porządek (żeby tylko nie zgubić Twojego adresu!) - później to wszystko, tylko już przesunięte, postawić tak jak było, i żyć. Tak samo, ale obok, bo wszystko będzie przesunięte – z geometrii to wiesz na pewno, że identyczny punkt, jeśli go przesuniemy na osi, ma już inną wartość. Muszę w tym wszystkim pamiętać o tym, że czasem nie należy w ogóle się dziwić (i żeby tylko nie zgubić Twojego adresu!).

niedziela, 4 marca 2012

Uprzejmie zawiadamiam albo Droga Pani. Listów ciąg dalszy.

Wprowadzenie 2: Kolejna porcja listów. Niewiele uległo zmianie. Znów nie będzie grafiki, ni zdjęcia. Teraz bronić ma się tekst. Tekst, dodajmy, literacki. Więc całe gadanie o prawdzie możemy połknąć i nie wracać do tego. Ale przecież dobrze wiecie, że kłamię. Ale czy kłamię?


Marzec
Wciąż nie otrzymałem odpowiedzi na mój pierwszy list. Trudno się temu jednak dziwić, skoro nie sformułowałem w nim żadnego pytania. Ciągle coś stwierdzam, zgadzam się z zastanym stanem rzeczy, a później liczę, że będziesz mnie o to pytać. Musisz wiedzieć, że to nic złego. Kiedy smaruję chleb masłem i kładę na nim szynkę, to dlatego, że tak właśnie chcę. Jeśli Ty kiedykolwiek będziesz robić mi kanapkę, i ozdobisz ją masłem i szynka – nie powiem nic. Bo to lubię. Nie trzeba ciągle ze światem się wadzić, żeby zadawać pytania.
P.

20. Marca
Wciąż brak pytania.
Czy odczytujesz to zachowanie jako niezachwianą wiarę?
Wczoraj wieczorem zostałem w domu, byłem zmęczony i chciałem coś napisać – Ty też?
Zdarza mi się usiąść i przez dłuższą chwilę nic nie mówić – wszystko co chcę powiedzieć jest dookoła, fizycznie obecne, trójwymiarowe. Wtedy z żalem dopada mnie wniosek, że już tyle rzeczy jest wymyślonych, tyle już przede mną, że boję się o te, które przyjdą – co jeśli będą tylko takie same? Czy czasem też zdarza Ci się tak zamilknąć?
Mam wrażenie, że widuję Cię czasem we fragmentach, że u innych kobiet, cząstki Ciebie odnajduje. Niezbyt zresztą to wszystko wyraźne, niezbyt – a jednak! - pewne. Nie pamiętam czy kiedykolwiek się spotkaliśmy. Zresztą to nieważne. Bo mogę przecież pisać do Ciebie, nawet gdybyś nie była brunetką.

ps. Podobno na wiosnę dziewczęta chętniej zaplatają warkocze.
ps2. Zapomniałem się podpisać.

27. Marca
Jechałem ostatnio nienowym już wynalazkiem po mieście. Ciekawe czy za mojego życia doczekam się takiej rewolucji (widzisz, staram się pytać)? W tym tramwaju, ciężkim od bycia z metalu i ludzi, siedziały dwie młode dziewczyny. Jedna za drugą, jak zostało to zaprojektowane. Ja siedziałem z ich lewej strony, w pewnej odległości. Ich odbicia w szybie sprawiały wrażenie, jakby całowały się dwie głowy. Owoce dekapitacji w miłosnym pozdrowieniu. Kilku królów Francji pozdrawiających się po raz ostatni. Miałem wrażenie, że ten pocałunek, tak niewinny, koleżeński, odbił się od szyby i spadł na mój policzek. Poczułem obce, nie Twoje, ciepło. Zupełnie inaczej niż ta dziewczyna, która została w tramwaju. Sama, bez kontekstu wyglądała zwyczajnie, nijako. Jej koleżanka wysiadła. Nim to nastąpiło, strzepnąłem niewidzialną rękę z siebie pocałunek, którego nigdy nie było. To zabawne, że ta niewidzialność w tramwaju przychodzi tak łatwo. Niewidzialne korpusy, niewidzialna cała dziewczyna, druga stopniowo zlewająca się z otoczeniem. Niewidziane kończyny, niewidzialna miłość.
Mam nadzieję, że jeśli doczekam się nowych tramwajów, to stare w nich pozostanie właśnie to. Bo to co tutaj napisałem, już raz napisałem, ale nie Tobie, chociaż może o tym słyszałaś. Piszę o tym ponownie, bo dzięki temu potwierdzam to co się wydarzyło i ocalam od zapomnienia. Poza tym uważam, że to całkiem niecodzienne. W przeciwieństwie do tramwajów.
Kiedy to piszę wyobrażam sobie, że siedzisz na łóżku.
To powinno być w post scriptum, ale nie chcę Cię przesadnie długo na tym łóżku zatrzymywać.

(nabazgrane)

piątek, 2 marca 2012

Fragment czegoś co siłą rzeczy jest zawsze rozczłonkowane

Wprowadzenie 1: Fragment miał być tematem mojej pracy magisterskiej. Kiedy się o tym pomyśli bardziej, dojdzie się do wniosku, że tego jest bardzo dużo i to musiałaby być całkiem spora praca. Nie jestem jednak w stanie takiej pracy się oddać należycie, bo piszę listy. Inspirowane najważniejszą dla mnie książką - Zoo czyli listy nie o miłości Wiktora Szkłowskiego z 1923r.

Oto tych listów fragment.

13.02.

Droga Alu!

Piszę do Ciebie bo jesteś daleko. Zbyt daleko by krzyczeć i spluwać. Nie rozróżnia się z tego dystansu konturów nawet wież największych. Wszystko skryte za tym rozmazem, które funduje nam powietrze, mgła i Kopernik.
Dlatego piszę, by – mimo braku podpisu – nie zostać anonimowym, by w tych literach zawrzeć fakt swego istnienia. I to istnienie za pomocą tuszu, papieru i listonosza, oddać Tobie na wieczne wychowanie.
Rozpadam się w tych słowach, w strachu, że już nic więcej nie napiszę. Piszę to dla siebie – wiesz o tym. Żeby przypomnieć. W tym rozkładzie, jak brzytwy chwytam się Ciebie, ustawiam w środku, za cel. Jesteś ostatnim tematem, z którym mam siły się mierzyć. Może dlatego, że tak mało o tym wiesz. Nie jesteś historią mojego życia, moją biografią, wytworem wyobraźni, majakiem nieskończonym. Jesteś. Tyle, że daleko.
Oczekuj w tygodniu następnego listu.

W podpisie
Ja.


16.02.
Pisanie takich listów to wspaniała sprawa, nie muszę wymyślać fabuły. Wystarczy, że w kilku zdaniach upchnę ciekawą obserwację, albo – daj Boże – błyskotliwą frazę, myśl. Potem taki list żyje własnym życiem i ja nie muszę się już martwić. Najlepsze jest to, że kiedy się zawrze coś takiego w liście, to on cały gęstnieje, rozświetla się. Jest napuchnięty, pęcznieje. Przez to jest też napięty, źle znosi dotyk. Palce intruza go uwierają, pieką go jak piec chleb.
Włoskie piece pieką pizze. Może jesteś Włoszką, może to właśnie chciałabyś skojarzyć z piecem. Ja nie jestem i to, co chcę mieć z pieca to żar i chleb. Obu tych rzeczy Włochy nie potrzebują. Dlatego ich piece są inne. U nas zawsze musimy mieć możliwość dogrzania się przy nim. Możemy siąść dookoła, albo założyć ręce za sobą i oprzeć się otwartymi dłońmi o kant pieca. Byle delikatnie, żeby go nie przewrócić.
Jak się takiego przewróci, to nawet gdyby słowa mieć ze złota, gdyby w liście zawrzeć najważniejsze zdanie świata, to na nic to. Bo nadejdzie chłód i głód (bo rymy).

Ja.

Marzec

Nie odzywałem się przez dłuższy czas, bo pisałem co innego i do kogo innego. Ty jednak nie masz się co martwić, to dla Ciebie piszę najlepiej.

P.

czwartek, 1 marca 2012

Najdłuższy tekst nowożytnej Europy.

Stoi za oknem. Twardo, prostopadle do ziemi. Między jego piętą a gruntem maleńka kropka – kąt prosty. 90 stopni, pełen pion. Ręka w kieszeń wbija się, by być prostą. Wszystko musi być proste. Wszystko takie miało być.
Po przyjściu do świata, miał 23 lata, żeby nauczyć się dość, by przeżyć z 3/4 i zdać co najmniej jeden naprawdę ważny egzamin. Czasu sporo – pozór.
6 lat uczył się wiązać buty.
8 – trzymać narzędzia.
Niewspółmiernie wiele, a pozostały jeszcze problemy współczesności, która nieustannie, jak woda, w ruchu, która się zmienia, pędzi. A przecież, wystarczy tylko chwila, by zamieniła się w historię, którą też przecież należy poznać. Historię należy pamiętać. To żywe spełnienie pamięci, ciągle ma jak drogowskaz atomowy, świecić, gdziekolwiek by nie był. I ono rzeczywiście: twój ojciec miał gorzej i nie narzekał. W '39. skończył się świat. W 1945 jeszcze się nie skończył, adwokaci złożyli odwołanie i nie wiadomo kiedy się skończy. Na szali tańczą odważniki, odważaniacy, krętacze i tajniacy. A jak jest wojna to giną młodzi, młodsi od Ciebie, poeci, pisarze, kochankowie, ojcowie. Ergo – mieli gorzej.
To świeci i do ucha wrzeszczy. Nie pozwala nic. Przypomina o tym, że czas będący poza historią, ten przed nią, pędzi. Zawsze nadbiega, pożerając teraźniejszość, wszystko przesuwa w tył.
Kiedy zdał sobie z tego sprawę, pomyślał o robakach. Są tak małe, tak powolne, że ich czas, robaczy, dzieli nasze doby, miesiące, na wieki, eony. Żyją one w epoce światła i mroku, ciepła i chłodu. One nie zdają sobie z tego sprawy, bo żyją za krótko i myślą za wolno. Umierają niż zdefiniują, ukonstytuują w percepcji. Dlatego nie stworzyły cywilizacji.
To zdanie, ostatnie, najważniejsze, zawsze kojarzyło mu się z rosyjskimi myslicielami, którzy też mogli coś podobnego powiedzieć. W podobnym stylu. Nieoczywistym zajmować się robakami, a już zwłaszcza cywilizacją, ludzkimi zajęciami. Tak robili w Rosji jak myśleli zawodowo. Stąd będzie wiedział, że Drezno jest szare w paseczki. I już zawsze będę wiedział.
Nie zapomni akurat tych rzeczy, które go urzekły. Nie muszą być istotne, wazne że będą zapamiętane.
Stoi już w rozkroku. Nic nie jest proste prostopadłe. Chyba, że na twarz upadnie ze zmęczenia. Wtedy po prostu padnie. Podniesie się. Albo nie. Zwyczajnie po ludzku nie musi tego wiedzieć, przyszłość jest nieodgadniona.

niedziela, 26 lutego 2012

Dziennik wakacyjny

Nie potrzebuję więcej łóżka
niż pół.

Każdy z nas, nawet jeśli nie chce, podróżuje nocą. Kilkanaście lat temu, odziany w hawajską koszulę (co jest oczywiście skrótem myślowym i kalką) stałem w kolejce do recepcji w jakiś hoteliku czy bungalowie. Chciałem osiąść tam na kilka dni. Nagle (w tekście wszystko powinno być nagłe, tak, by zakryć fakt, że to tylko słowa) zza pleców usłyszałem, że ktoś strasznie się piekli, że rośnie w złości, że dojrzewa w nim perła niepokorna. Odwróciłem się i chciałem porozmawiać. Niestety, mężczyzna, który w tej kolejce stał za mną, wydawał z siebie masę furiatycznych odgłosów, bliskich rykom, pokrewnych jękom i wrzaskom. Prosiłem, tłumaczyłem, że tutaj nie ma co się denerwować. Że każdy musi w tej kolejce stać, że to tropikalna wyspa, że na pewno dostanie pan taki bungalow jakiego pan pragnie. Na nic zdały się moje szlachetne teorie. Pan był wściekły. Rozjuszony nie słuchał. Przeżywał w swoim wnętrzu coś, czego nie był w stanie, nie chciał, zatrzymywać. Wiedział, że tak będzie lepiej, że bez tego najpewniej stanie się coś gorszego i obudzi się spoglądając w dno plastikowej miski pełnej wymiocin, gdzieś w zupełnie nieegzotycznej Polsce.

Po wpisaniu hasła furiat, w googlach, jedną z pierwszych ppropozycji jest, kto wie czy nie bez racji, ten o to gwiazdor.




Pierwszy od lewej, w czapeczce, domniemany furiat z partnerką. Za nimi, na drugim planie, furiaci najprawdziwsi.

piątek, 24 lutego 2012

deadhead

Tytuł posta, będzie też tytułem deserku.

Ponownie siedzę przy tym samym co wcześniej biurku. Uderzam w trochę zbyt płaskie klawisze, próbując znaleźć punkt zaczepienia. Nie można pisać tekstu bez pomysłu. Jest to zbrodnia równa ludobójstwu. Tekst nie po to powstaje, by służyć swemu panu. Tak samo jak ludzie. Więc jeśli zabija się tekst, to zabija się ludzi.
A co po takiej śmierci zostaje? W najlepszym razie coś.

Ostatnio więcej jeżdżę tramwajami. Pewnie, po szynach, przez Poznań - jak Drezno - szary w paseczki. Bo od kilku dni, wszystko jest dla mnie szare w paseczki. To nie są moje słowa, te kursywne. To Wiktor Szkłowski, napisał tak o Dreźnie. Postanowił wykorzystać metodę opisu stosowaną przez mu współczesnych (lata 20/30 ubiegłego wieku) pisarzy rosyjskich - wziąć jeden fragment rzeczywistości i przyłożyć go do całej reszty. Może nie będzie to prawdziwe, ale na pewno przekonywujące. I w dobrym tonie.
Szarym w paseczki.

Zatem ja też, w dobrym tonie, piszę: sam jestem szary w paseczki, szukam usprawiedliwienia tego faktu, ale im bardziej szukam, tym więcej tych pasków.
Ale, dzięki Bogu, nie musicie tego w żaden sposób traktować. To może być fikcja. 


Obiecany deserek-deseskładak.








http://www.youtube.com/watch?v=nrxmrS9FIzc