Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 marca 2012

WOW! To cudowne!

4.04.

Ostatnio pisałem Ci o tramwaju i pamięci. To dosyć odległe od siebie tematy, ale czasem warto przejść się trochę, może nawet podbiec, żeby spotkać dwie rzeczy w miejscu, gdzie się zaczynają ledwo stykać. Czyż nie na tym polega miłość? Ale dość już o tym.
Myślałem ostatnio o Tobie, czy byłaś kiedyś w mieście szarym w paseczki? Sądzę, że to może być niezłą rozrywką, ale tylko tak długo, jak jesteś tam gościem, jak masz w hotelu pokój (szary w paseczki), który do środy, do 10 tylko jest Twoim pokojem. Potem staje się czyjś. Takie szare w paseczki miasto, może – jak już wspomniałem – bawić. Ale nie wydaje mi się, żeby dłużej niż tydzień. W takich miejscach nie sposób czuć się jak u siebie. Chociaż, nawet u siebie czasem trudno wytrzymać dłużej niż tydzień. Co to znaczy u siebie? Jeżeli byłbym myszą i miał mysi paszport, byłbym obywatelem świata – myszy przynależą nie do miast, lecz do światów. Leibniz o tym wiedział. W innych światach, są one większe i przerażające. Jestem jednak człowiekiem, mam ludzki paszport i u siebie jestem wtedy, kiedy leżąc w łóżku mogę chwycić książkę, szklankę wody i lampkę.
Postanowiłem też, choć już wiesz, że nie udało się, nie pisać o tramwajach, autobusach, aby listy nie były współczesne. Abyś mogła zawsze je przeczytać jakby działy się w innych czasach. Jakby przed chwilą, staromodny bo na nogach, listonosz dostarczył Ci staromodny list. Pisany odręcznie, może nawet z elementami kaligrafii, gdzie autor listu (mężczyzna) przeprasza za swój niechlujny charakter pisma, gdzie tłumaczy skąd mogła wziąć się ewentualna plama w górnym rogu, gdzie papier pachnie. Kiedyś wszystko było szlachetniejsze.

12.04.

Powrót do rodziców nie był najlepszym pomysłem. To nie las, gdzie wszystko piętrowo narasta. Mi się marzy kosodrzewina, co do nich nie mam pewności. Dlatego, jak tylko przestanie mną kołysać, wezmę kilka książek i notes (żeby tylko nie zgubić Twojego adresu!), i przesunę się gdzieś. Jeszcze nie wiem gdzie. Ta lista rzeczy, którą podałem, też mocno niedopracowana, w książki się nie ubiorę przecież, ale muszę w trakcie pakowania zachować porządek (żeby tylko nie zgubić Twojego adresu!) - później to wszystko, tylko już przesunięte, postawić tak jak było, i żyć. Tak samo, ale obok, bo wszystko będzie przesunięte – z geometrii to wiesz na pewno, że identyczny punkt, jeśli go przesuniemy na osi, ma już inną wartość. Muszę w tym wszystkim pamiętać o tym, że czasem nie należy w ogóle się dziwić (i żeby tylko nie zgubić Twojego adresu!).

niedziela, 4 marca 2012

Uprzejmie zawiadamiam albo Droga Pani. Listów ciąg dalszy.

Wprowadzenie 2: Kolejna porcja listów. Niewiele uległo zmianie. Znów nie będzie grafiki, ni zdjęcia. Teraz bronić ma się tekst. Tekst, dodajmy, literacki. Więc całe gadanie o prawdzie możemy połknąć i nie wracać do tego. Ale przecież dobrze wiecie, że kłamię. Ale czy kłamię?


Marzec
Wciąż nie otrzymałem odpowiedzi na mój pierwszy list. Trudno się temu jednak dziwić, skoro nie sformułowałem w nim żadnego pytania. Ciągle coś stwierdzam, zgadzam się z zastanym stanem rzeczy, a później liczę, że będziesz mnie o to pytać. Musisz wiedzieć, że to nic złego. Kiedy smaruję chleb masłem i kładę na nim szynkę, to dlatego, że tak właśnie chcę. Jeśli Ty kiedykolwiek będziesz robić mi kanapkę, i ozdobisz ją masłem i szynka – nie powiem nic. Bo to lubię. Nie trzeba ciągle ze światem się wadzić, żeby zadawać pytania.
P.

20. Marca
Wciąż brak pytania.
Czy odczytujesz to zachowanie jako niezachwianą wiarę?
Wczoraj wieczorem zostałem w domu, byłem zmęczony i chciałem coś napisać – Ty też?
Zdarza mi się usiąść i przez dłuższą chwilę nic nie mówić – wszystko co chcę powiedzieć jest dookoła, fizycznie obecne, trójwymiarowe. Wtedy z żalem dopada mnie wniosek, że już tyle rzeczy jest wymyślonych, tyle już przede mną, że boję się o te, które przyjdą – co jeśli będą tylko takie same? Czy czasem też zdarza Ci się tak zamilknąć?
Mam wrażenie, że widuję Cię czasem we fragmentach, że u innych kobiet, cząstki Ciebie odnajduje. Niezbyt zresztą to wszystko wyraźne, niezbyt – a jednak! - pewne. Nie pamiętam czy kiedykolwiek się spotkaliśmy. Zresztą to nieważne. Bo mogę przecież pisać do Ciebie, nawet gdybyś nie była brunetką.

ps. Podobno na wiosnę dziewczęta chętniej zaplatają warkocze.
ps2. Zapomniałem się podpisać.

27. Marca
Jechałem ostatnio nienowym już wynalazkiem po mieście. Ciekawe czy za mojego życia doczekam się takiej rewolucji (widzisz, staram się pytać)? W tym tramwaju, ciężkim od bycia z metalu i ludzi, siedziały dwie młode dziewczyny. Jedna za drugą, jak zostało to zaprojektowane. Ja siedziałem z ich lewej strony, w pewnej odległości. Ich odbicia w szybie sprawiały wrażenie, jakby całowały się dwie głowy. Owoce dekapitacji w miłosnym pozdrowieniu. Kilku królów Francji pozdrawiających się po raz ostatni. Miałem wrażenie, że ten pocałunek, tak niewinny, koleżeński, odbił się od szyby i spadł na mój policzek. Poczułem obce, nie Twoje, ciepło. Zupełnie inaczej niż ta dziewczyna, która została w tramwaju. Sama, bez kontekstu wyglądała zwyczajnie, nijako. Jej koleżanka wysiadła. Nim to nastąpiło, strzepnąłem niewidzialną rękę z siebie pocałunek, którego nigdy nie było. To zabawne, że ta niewidzialność w tramwaju przychodzi tak łatwo. Niewidzialne korpusy, niewidzialna cała dziewczyna, druga stopniowo zlewająca się z otoczeniem. Niewidziane kończyny, niewidzialna miłość.
Mam nadzieję, że jeśli doczekam się nowych tramwajów, to stare w nich pozostanie właśnie to. Bo to co tutaj napisałem, już raz napisałem, ale nie Tobie, chociaż może o tym słyszałaś. Piszę o tym ponownie, bo dzięki temu potwierdzam to co się wydarzyło i ocalam od zapomnienia. Poza tym uważam, że to całkiem niecodzienne. W przeciwieństwie do tramwajów.
Kiedy to piszę wyobrażam sobie, że siedzisz na łóżku.
To powinno być w post scriptum, ale nie chcę Cię przesadnie długo na tym łóżku zatrzymywać.

(nabazgrane)

niedziela, 26 lutego 2012

Dziennik wakacyjny

Nie potrzebuję więcej łóżka
niż pół.

Każdy z nas, nawet jeśli nie chce, podróżuje nocą. Kilkanaście lat temu, odziany w hawajską koszulę (co jest oczywiście skrótem myślowym i kalką) stałem w kolejce do recepcji w jakiś hoteliku czy bungalowie. Chciałem osiąść tam na kilka dni. Nagle (w tekście wszystko powinno być nagłe, tak, by zakryć fakt, że to tylko słowa) zza pleców usłyszałem, że ktoś strasznie się piekli, że rośnie w złości, że dojrzewa w nim perła niepokorna. Odwróciłem się i chciałem porozmawiać. Niestety, mężczyzna, który w tej kolejce stał za mną, wydawał z siebie masę furiatycznych odgłosów, bliskich rykom, pokrewnych jękom i wrzaskom. Prosiłem, tłumaczyłem, że tutaj nie ma co się denerwować. Że każdy musi w tej kolejce stać, że to tropikalna wyspa, że na pewno dostanie pan taki bungalow jakiego pan pragnie. Na nic zdały się moje szlachetne teorie. Pan był wściekły. Rozjuszony nie słuchał. Przeżywał w swoim wnętrzu coś, czego nie był w stanie, nie chciał, zatrzymywać. Wiedział, że tak będzie lepiej, że bez tego najpewniej stanie się coś gorszego i obudzi się spoglądając w dno plastikowej miski pełnej wymiocin, gdzieś w zupełnie nieegzotycznej Polsce.

Po wpisaniu hasła furiat, w googlach, jedną z pierwszych ppropozycji jest, kto wie czy nie bez racji, ten o to gwiazdor.




Pierwszy od lewej, w czapeczce, domniemany furiat z partnerką. Za nimi, na drugim planie, furiaci najprawdziwsi.

piątek, 24 lutego 2012

deadhead

Tytuł posta, będzie też tytułem deserku.

Ponownie siedzę przy tym samym co wcześniej biurku. Uderzam w trochę zbyt płaskie klawisze, próbując znaleźć punkt zaczepienia. Nie można pisać tekstu bez pomysłu. Jest to zbrodnia równa ludobójstwu. Tekst nie po to powstaje, by służyć swemu panu. Tak samo jak ludzie. Więc jeśli zabija się tekst, to zabija się ludzi.
A co po takiej śmierci zostaje? W najlepszym razie coś.

Ostatnio więcej jeżdżę tramwajami. Pewnie, po szynach, przez Poznań - jak Drezno - szary w paseczki. Bo od kilku dni, wszystko jest dla mnie szare w paseczki. To nie są moje słowa, te kursywne. To Wiktor Szkłowski, napisał tak o Dreźnie. Postanowił wykorzystać metodę opisu stosowaną przez mu współczesnych (lata 20/30 ubiegłego wieku) pisarzy rosyjskich - wziąć jeden fragment rzeczywistości i przyłożyć go do całej reszty. Może nie będzie to prawdziwe, ale na pewno przekonywujące. I w dobrym tonie.
Szarym w paseczki.

Zatem ja też, w dobrym tonie, piszę: sam jestem szary w paseczki, szukam usprawiedliwienia tego faktu, ale im bardziej szukam, tym więcej tych pasków.
Ale, dzięki Bogu, nie musicie tego w żaden sposób traktować. To może być fikcja. 


Obiecany deserek-deseskładak.








http://www.youtube.com/watch?v=nrxmrS9FIzc

piątek, 10 lutego 2012

Trąbki Eda Kowalczyka.

Jeśli jesteś gdzieś, gdzie dociera dźwięk
Jeżeli masz kieszenie
Wsadź cicho tam rękę, wyjmij monetę
i upuść na ziemię.

Usłysz jak spada jej wartość,
gdy spotyka grunt.
JEBUT.

Znów autobus stanie w centrum dzisiejszych rozważań. A w tym autobusie niezmiennie starsza pani. Nie może być inaczej, skoro jedyny autobusu, w jakim ich nie ma to autobus nocny. Nawet w autobusach-widmach są obecne, czekając półprzezroczyste przy drzwiach, żeby wysiąść na przystanku. Ale dla nich nie ma przystanków.
Dziś jedna z widmowych babć, zmaterializowała się na moich oczach przy drzwiach pojazdu napędzanego marzeniem o ciepłym mieszkanku/ Dosłownie. Wciągu krztyny mrugnięcia oka, stnęła przy drzwiach, jeszcze na ektoplazmie poślizgnęła się, nie zostawiając wątpliwości, z kim trzyma sztamę.
Oczywiście nie wysiadła na najbliższym przystanku.
Nawet na następnym.
Nie wiem czy kiedykolwiek wysiądzie. Może nigdy nie wysiadła.

środa, 8 lutego 2012

Pędy powietrza, pędy bambusa

Jestem tchórzem. Boję się strzelić samobója, mimo że korporacyjna codzienność powoduje u mnie drgawki, wytarcie się formy. Szwy, którymi łączę siebie, którymi chcę, którymi udaję, zaczynają się przerzedzać, ukazując światu i mnie samemu, mnie samego - bezbronnego, bez narzędzi, jak pierwsi protoludzie jeszcze mokrzy od wody, jeszcze nie przywykli do stałego gruntu. 
Jestem jak oni, mam błoto na stopach, którego nie wiem jak się pozbyć.
Otaczają mnie ludzie mali, którzy noszą za duże buty i garnitury. Szkłowski pisał, że samochód jest przedłużeniem człowieka. Mania właśnie pisze, że krawat jest przedłużeniem diabła. Czerwony, płonący na tle białej koszuli, prestiżowy. Ktoś się nad tym zastanowi i pomyśli: "być może coś w tym jest, przecież krawaty, to nic innego, jak element munduru chorwackich żołnierzy sprzed wielu lat". Jakiś językoznawca może doda: "i to od tej nacji wzięła się nazwa tego co Mania nazywa <<przedłużeniem diabła>>".
Jestem tchórzem. Nie mam odwagi stanąć na dachu i przywitać się z chodnikiem. Dlatego czasem staję na chwilę w przeciągu. By poczuć pęd powietrza.


Współpracownik diabła w krawacie. Nie widać jak długim, ale bardzo.



czwartek, 24 listopada 2011