piątek, 2 marca 2012

Fragment czegoś co siłą rzeczy jest zawsze rozczłonkowane

Wprowadzenie 1: Fragment miał być tematem mojej pracy magisterskiej. Kiedy się o tym pomyśli bardziej, dojdzie się do wniosku, że tego jest bardzo dużo i to musiałaby być całkiem spora praca. Nie jestem jednak w stanie takiej pracy się oddać należycie, bo piszę listy. Inspirowane najważniejszą dla mnie książką - Zoo czyli listy nie o miłości Wiktora Szkłowskiego z 1923r.

Oto tych listów fragment.

13.02.

Droga Alu!

Piszę do Ciebie bo jesteś daleko. Zbyt daleko by krzyczeć i spluwać. Nie rozróżnia się z tego dystansu konturów nawet wież największych. Wszystko skryte za tym rozmazem, które funduje nam powietrze, mgła i Kopernik.
Dlatego piszę, by – mimo braku podpisu – nie zostać anonimowym, by w tych literach zawrzeć fakt swego istnienia. I to istnienie za pomocą tuszu, papieru i listonosza, oddać Tobie na wieczne wychowanie.
Rozpadam się w tych słowach, w strachu, że już nic więcej nie napiszę. Piszę to dla siebie – wiesz o tym. Żeby przypomnieć. W tym rozkładzie, jak brzytwy chwytam się Ciebie, ustawiam w środku, za cel. Jesteś ostatnim tematem, z którym mam siły się mierzyć. Może dlatego, że tak mało o tym wiesz. Nie jesteś historią mojego życia, moją biografią, wytworem wyobraźni, majakiem nieskończonym. Jesteś. Tyle, że daleko.
Oczekuj w tygodniu następnego listu.

W podpisie
Ja.


16.02.
Pisanie takich listów to wspaniała sprawa, nie muszę wymyślać fabuły. Wystarczy, że w kilku zdaniach upchnę ciekawą obserwację, albo – daj Boże – błyskotliwą frazę, myśl. Potem taki list żyje własnym życiem i ja nie muszę się już martwić. Najlepsze jest to, że kiedy się zawrze coś takiego w liście, to on cały gęstnieje, rozświetla się. Jest napuchnięty, pęcznieje. Przez to jest też napięty, źle znosi dotyk. Palce intruza go uwierają, pieką go jak piec chleb.
Włoskie piece pieką pizze. Może jesteś Włoszką, może to właśnie chciałabyś skojarzyć z piecem. Ja nie jestem i to, co chcę mieć z pieca to żar i chleb. Obu tych rzeczy Włochy nie potrzebują. Dlatego ich piece są inne. U nas zawsze musimy mieć możliwość dogrzania się przy nim. Możemy siąść dookoła, albo założyć ręce za sobą i oprzeć się otwartymi dłońmi o kant pieca. Byle delikatnie, żeby go nie przewrócić.
Jak się takiego przewróci, to nawet gdyby słowa mieć ze złota, gdyby w liście zawrzeć najważniejsze zdanie świata, to na nic to. Bo nadejdzie chłód i głód (bo rymy).

Ja.

Marzec

Nie odzywałem się przez dłuższy czas, bo pisałem co innego i do kogo innego. Ty jednak nie masz się co martwić, to dla Ciebie piszę najlepiej.

P.

czwartek, 1 marca 2012

Najdłuższy tekst nowożytnej Europy.

Stoi za oknem. Twardo, prostopadle do ziemi. Między jego piętą a gruntem maleńka kropka – kąt prosty. 90 stopni, pełen pion. Ręka w kieszeń wbija się, by być prostą. Wszystko musi być proste. Wszystko takie miało być.
Po przyjściu do świata, miał 23 lata, żeby nauczyć się dość, by przeżyć z 3/4 i zdać co najmniej jeden naprawdę ważny egzamin. Czasu sporo – pozór.
6 lat uczył się wiązać buty.
8 – trzymać narzędzia.
Niewspółmiernie wiele, a pozostały jeszcze problemy współczesności, która nieustannie, jak woda, w ruchu, która się zmienia, pędzi. A przecież, wystarczy tylko chwila, by zamieniła się w historię, którą też przecież należy poznać. Historię należy pamiętać. To żywe spełnienie pamięci, ciągle ma jak drogowskaz atomowy, świecić, gdziekolwiek by nie był. I ono rzeczywiście: twój ojciec miał gorzej i nie narzekał. W '39. skończył się świat. W 1945 jeszcze się nie skończył, adwokaci złożyli odwołanie i nie wiadomo kiedy się skończy. Na szali tańczą odważniki, odważaniacy, krętacze i tajniacy. A jak jest wojna to giną młodzi, młodsi od Ciebie, poeci, pisarze, kochankowie, ojcowie. Ergo – mieli gorzej.
To świeci i do ucha wrzeszczy. Nie pozwala nic. Przypomina o tym, że czas będący poza historią, ten przed nią, pędzi. Zawsze nadbiega, pożerając teraźniejszość, wszystko przesuwa w tył.
Kiedy zdał sobie z tego sprawę, pomyślał o robakach. Są tak małe, tak powolne, że ich czas, robaczy, dzieli nasze doby, miesiące, na wieki, eony. Żyją one w epoce światła i mroku, ciepła i chłodu. One nie zdają sobie z tego sprawy, bo żyją za krótko i myślą za wolno. Umierają niż zdefiniują, ukonstytuują w percepcji. Dlatego nie stworzyły cywilizacji.
To zdanie, ostatnie, najważniejsze, zawsze kojarzyło mu się z rosyjskimi myslicielami, którzy też mogli coś podobnego powiedzieć. W podobnym stylu. Nieoczywistym zajmować się robakami, a już zwłaszcza cywilizacją, ludzkimi zajęciami. Tak robili w Rosji jak myśleli zawodowo. Stąd będzie wiedział, że Drezno jest szare w paseczki. I już zawsze będę wiedział.
Nie zapomni akurat tych rzeczy, które go urzekły. Nie muszą być istotne, wazne że będą zapamiętane.
Stoi już w rozkroku. Nic nie jest proste prostopadłe. Chyba, że na twarz upadnie ze zmęczenia. Wtedy po prostu padnie. Podniesie się. Albo nie. Zwyczajnie po ludzku nie musi tego wiedzieć, przyszłość jest nieodgadniona.

niedziela, 26 lutego 2012

Dziennik wakacyjny

Nie potrzebuję więcej łóżka
niż pół.

Każdy z nas, nawet jeśli nie chce, podróżuje nocą. Kilkanaście lat temu, odziany w hawajską koszulę (co jest oczywiście skrótem myślowym i kalką) stałem w kolejce do recepcji w jakiś hoteliku czy bungalowie. Chciałem osiąść tam na kilka dni. Nagle (w tekście wszystko powinno być nagłe, tak, by zakryć fakt, że to tylko słowa) zza pleców usłyszałem, że ktoś strasznie się piekli, że rośnie w złości, że dojrzewa w nim perła niepokorna. Odwróciłem się i chciałem porozmawiać. Niestety, mężczyzna, który w tej kolejce stał za mną, wydawał z siebie masę furiatycznych odgłosów, bliskich rykom, pokrewnych jękom i wrzaskom. Prosiłem, tłumaczyłem, że tutaj nie ma co się denerwować. Że każdy musi w tej kolejce stać, że to tropikalna wyspa, że na pewno dostanie pan taki bungalow jakiego pan pragnie. Na nic zdały się moje szlachetne teorie. Pan był wściekły. Rozjuszony nie słuchał. Przeżywał w swoim wnętrzu coś, czego nie był w stanie, nie chciał, zatrzymywać. Wiedział, że tak będzie lepiej, że bez tego najpewniej stanie się coś gorszego i obudzi się spoglądając w dno plastikowej miski pełnej wymiocin, gdzieś w zupełnie nieegzotycznej Polsce.

Po wpisaniu hasła furiat, w googlach, jedną z pierwszych ppropozycji jest, kto wie czy nie bez racji, ten o to gwiazdor.




Pierwszy od lewej, w czapeczce, domniemany furiat z partnerką. Za nimi, na drugim planie, furiaci najprawdziwsi.

piątek, 24 lutego 2012

deadhead

Tytuł posta, będzie też tytułem deserku.

Ponownie siedzę przy tym samym co wcześniej biurku. Uderzam w trochę zbyt płaskie klawisze, próbując znaleźć punkt zaczepienia. Nie można pisać tekstu bez pomysłu. Jest to zbrodnia równa ludobójstwu. Tekst nie po to powstaje, by służyć swemu panu. Tak samo jak ludzie. Więc jeśli zabija się tekst, to zabija się ludzi.
A co po takiej śmierci zostaje? W najlepszym razie coś.

Ostatnio więcej jeżdżę tramwajami. Pewnie, po szynach, przez Poznań - jak Drezno - szary w paseczki. Bo od kilku dni, wszystko jest dla mnie szare w paseczki. To nie są moje słowa, te kursywne. To Wiktor Szkłowski, napisał tak o Dreźnie. Postanowił wykorzystać metodę opisu stosowaną przez mu współczesnych (lata 20/30 ubiegłego wieku) pisarzy rosyjskich - wziąć jeden fragment rzeczywistości i przyłożyć go do całej reszty. Może nie będzie to prawdziwe, ale na pewno przekonywujące. I w dobrym tonie.
Szarym w paseczki.

Zatem ja też, w dobrym tonie, piszę: sam jestem szary w paseczki, szukam usprawiedliwienia tego faktu, ale im bardziej szukam, tym więcej tych pasków.
Ale, dzięki Bogu, nie musicie tego w żaden sposób traktować. To może być fikcja. 


Obiecany deserek-deseskładak.








http://www.youtube.com/watch?v=nrxmrS9FIzc

piątek, 10 lutego 2012

Trąbki Eda Kowalczyka.

Jeśli jesteś gdzieś, gdzie dociera dźwięk
Jeżeli masz kieszenie
Wsadź cicho tam rękę, wyjmij monetę
i upuść na ziemię.

Usłysz jak spada jej wartość,
gdy spotyka grunt.
JEBUT.

Znów autobus stanie w centrum dzisiejszych rozważań. A w tym autobusie niezmiennie starsza pani. Nie może być inaczej, skoro jedyny autobusu, w jakim ich nie ma to autobus nocny. Nawet w autobusach-widmach są obecne, czekając półprzezroczyste przy drzwiach, żeby wysiąść na przystanku. Ale dla nich nie ma przystanków.
Dziś jedna z widmowych babć, zmaterializowała się na moich oczach przy drzwiach pojazdu napędzanego marzeniem o ciepłym mieszkanku/ Dosłownie. Wciągu krztyny mrugnięcia oka, stnęła przy drzwiach, jeszcze na ektoplazmie poślizgnęła się, nie zostawiając wątpliwości, z kim trzyma sztamę.
Oczywiście nie wysiadła na najbliższym przystanku.
Nawet na następnym.
Nie wiem czy kiedykolwiek wysiądzie. Może nigdy nie wysiadła.

czwartek, 9 lutego 2012

4 linijki

Z impetem wodospadu o grunt roztrzaskały się
wszystkie znaki na ziemi i niebie.

Na miliard kawałków, o różnych kształtach
takich jak ryby: sumy, karpie i kiełbie.

//

Byłem ostatnio w hotelu, siedziałem tam na krześle. Jeśli miałbym opinie o hotelach wydawać na podstawie tylko  własnych obserwacji, to raczej bym nie polecał hotelu, jako miejsca do spania. Ludzie dokoła gadają, kłębią się w jednej sali, no i to nieszczęsne krzesło, o które Edmund Husserl, oparł nie tylko siebie, ale i fenomenologię.

środa, 8 lutego 2012

Pędy powietrza, pędy bambusa

Jestem tchórzem. Boję się strzelić samobója, mimo że korporacyjna codzienność powoduje u mnie drgawki, wytarcie się formy. Szwy, którymi łączę siebie, którymi chcę, którymi udaję, zaczynają się przerzedzać, ukazując światu i mnie samemu, mnie samego - bezbronnego, bez narzędzi, jak pierwsi protoludzie jeszcze mokrzy od wody, jeszcze nie przywykli do stałego gruntu. 
Jestem jak oni, mam błoto na stopach, którego nie wiem jak się pozbyć.
Otaczają mnie ludzie mali, którzy noszą za duże buty i garnitury. Szkłowski pisał, że samochód jest przedłużeniem człowieka. Mania właśnie pisze, że krawat jest przedłużeniem diabła. Czerwony, płonący na tle białej koszuli, prestiżowy. Ktoś się nad tym zastanowi i pomyśli: "być może coś w tym jest, przecież krawaty, to nic innego, jak element munduru chorwackich żołnierzy sprzed wielu lat". Jakiś językoznawca może doda: "i to od tej nacji wzięła się nazwa tego co Mania nazywa <<przedłużeniem diabła>>".
Jestem tchórzem. Nie mam odwagi stanąć na dachu i przywitać się z chodnikiem. Dlatego czasem staję na chwilę w przeciągu. By poczuć pęd powietrza.


Współpracownik diabła w krawacie. Nie widać jak długim, ale bardzo.